zondag 15 april 2018

Review: Nathan Hall & The Sinister Locals - Effigies + Mute Effigies Soundtracks (Pegasus Promotions/The Hip Replacement, 2018) (Psychedelische Pop)

Op 27 november 2017 verscheen het eerste solo album "Effigies" van de uit Cardiff, Wales, afkomstige Nathan Hall (Soft Hearted Scientists) - zang, akoestische gitaar, sologitaar, keyboards, piano, geluid effecten en bellen, waarop 12 nummers staan, via Pegasus Promotions en The Hip Replacement.
Op 6 april 2018 verscheen dit album nogmaals, maar dan met de instrunmentale uitvoeringen van de nummers, onder de naam "Mute Effigies Soundtracks" via Pegasus Promotions en The Hip Replacement en vermeldenswaardig is, dat dit album een extra nummer bevat en in eerste instantie alleen voor vrienden, de bandleden en hun familie bestemd was.
The Sinister Locals, die Nathan Hall - zang, sologitaar, keyboards, effecten en elektronica op deze albums bijstaan, zijn: Michael Bailey - basgitaar, Frank Naughton - drums, piano, elektronica, arrangementen voor orkest en effecten en Spencer Segelow - drums(4 nummers).

Het album "Effigies" start met "Everybody's Burning Effigies" en daarin speelt de band een schitterende psychedelische pop song, die een aanstekelijk ritme heeft en in de jaren 60 gemaakt had kunnen zijn (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en deze wordt gevolgd door "Song For The Flowers", eveneens een prachtige jaren 60 gerelateerde psychedelische pop song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, waarna de band me "Plant Your Flag" voorschotelt en ik een heerlijke pop song te horen krijg, die een hoog meedein gehalte heeft.
In "The Sighing Song" zet de band me een verrukkelijk rustig licht psychedelische nummer voor en in "The Unholy Ghost" krijg ik een lekker in het gehoor klinkende opgewekte pop song te horen, die diverse tempowisselingen heeft en in "Stained Glass Girl" laat Nathan Hall & The Sinister Locals me genieten van een vrolijk klinkende song, die subtiele tempowisselingen bevat en psychedelische invloeden heeft.
Daarna hoor ik "Spider Skin", een fantastische psychedelische pop song met een opgewekt ritme, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en swingt en deze wordt gevolgd door "Like A Setting Sun", een geweldige swingende aanstekelijke song, waarbij stil blijven zitten niet aan de orde is.
Dan volgt "Catacombs Of Camden Town", een uitstekende, vrij rustige, pop song met enkele subtiele tempowisselingen, die gevolgd wordt door "Your Name In Flames", een mooie rustige pop song, die psychedelische invloeden heeft.
Vervolgens hoor ik "We'll Go Walking (Please Don't Let Us Lose The Things That Make Us Who We Are)" en hierin speelt de band opnieuw zo'n aanstekelijke psychedelische pop song, die een hoog meezing gehalte heeft en in "Theme From 'The Hammond Pavilion'" krijg ik een kort stukje blaas muziek voorgezet.

Het eerste nummer van "Mute Effigies Soundtracks" heet "Everybody's Burning Effigies (Instrumental Version)" en daarin hoor ik de band een prachtige, licht psychedelisch nummer spelen, dat enkele tempowisselingen heeft en een aangenaam dansbaar ritme bevat, waarna "Song For The Flowers (Instrumental Version)" volgt en de band een uitstekend, vrij rustig, nummer ten gehore brengt en dit nummer wordt gevolgd door "Plant Your Flag (Instrumental Version)", waarin de band een heerlijk swingend nummer spelen, dat een aanstekelijk dansbaar ritme heeft.
Daarna schotelt Nathan Hall & The Sinister Locals me "The Sighing Song" voor en krijg ik een mooi rustig nummer te horen, dat gevolgd wordt door "The Unholy Ghost (Instrumental Version)" en hierin hoor ik de band een vrolijk swingend nummer spelen, dat enkele tempowisselingen heeft en licht psychedelische invloeden bevat, waarna "Stained Glass Girl (Instrumental Version)" volgt en ik een schitterend licht psychedelische uitvoering van dit nummer voorgezet krijg.
In "Spider Skin (Instrumental Version)" laat de band me genieten van een vrolijk klinkend licht psychedelisch nummer, dat swingt en in "Like A Setting Sun (Instrumental Version)" krijg ik een lekker in het gehoor klinkend nummer te horen, dat een dansbaar ritme heeft en in "Catacombs Of Camden Town (Instrumental Version)" zet Nathan Hall & The Sinister Locals me een prima rustig nummer voor, dat enkele subtiele tempowisselingen heeft.
Dan hoor ik "Your Name In Flames (Instrumental Version)", waarin de band een schitterend rustig nummer speelt, dat lichte psychedelische invloeden heeft en gevolgd wordt door "We'll Go Walking (Please Don't Let Us Lose The Things That Make Us Who We Are) (Instrumental Version)", een geweldig licht psychedelisch nummer, dat een aanstekelijk ritme bevat, waarbij stil zitten niet aan de orde is.
Vervolgens schotelt de band me "Theme From 'The Hammond Pavilion'" voor en hoor ik een kort stukje blaas muziek en het laatste nummer "Song For The Flowers (Vocal Extract)" verrast de band me op een fantastisch stukje close harmony zang, dat a-capella gezongen wordt.

"Effigies" + "Mute Effigies Soundtracks" van Nathan Hall & The Sinister Locals zijn 2 uitstekende albums, die schitterende muziek bevatten en hoewel mijn voorkeur naar de gezongen versies uit gaat, is ook het instrumentale niet te versmaden en ik kan beide dus van harte aanbevelen, aan een ieder, die van psychedelische pop houdt.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Us And Them - On Shipless Ocean (Mega Dodo Records, 2018) (Folk)

Us And Them is een Zweeds folk duo, dat bestaat uit: Britt Rönnholm - zang en Anders Hakanson - gitaar en synthesizer.
Het duo maakte in 2008 hun debuut met de CD “Based on a True Story”, die via het eigen Withdrawn Recordings label verscheen en vooraf gegaan werd door de EP's "Canning Oak" (2006), "Seagulls" (2006) en "Man O' Sand To Girl O'Sea" (2006), die eveneens via dit label werden uitgebracht.
Vervolgens bracht het Fruits De Mer label in 2009 de vinyl EP "Julia Dream Of All The Pretty Horses" uit, waarmee het duo lovende kritieken oogstte van Mojo en Record Collector, gevolgd in 2011 door de EP "Summerisle" (Fruits De Mer) en in 2012 bracht het Ritual Echo Records de EP "Walk Light" uit, waarna in 2014 de EP "By The Time It Gets Dark" (Fruits De Mer) verscheen.
Het Mega Dodo Records label bracht 23 oktober 2015 het album "Summer Green And Autumn Brown" op zowel 180 gram zwart vinyl uit in een beperkte oplage van 250 stuks, plus als CD digipack, maar ook verscheen er een gelimiteerde oplage van 100 stuks als 4CD, inclusief de 3 CD EP's, die via Fruits De Mer werden uitgebracht en was alleen maar via de Mega Dodo's Bandcamp pagina te koop, dus niet in de winkels.
Op 12 december 2016 is de 10" EP "Fading With The Dwindling Sun" op gekleurd vinyl via het Fruits De Mer Records label verschenen en deze bevat 5 songs, die Sandy Denny (Fairport Convention) zong, waarvan er 3 door haar geschreven zijn, plus 1 van Richard Thompson en een traditionele.
Vervolgens verscheen 20 januari 2017 hun volgende single, getiteld "When I Was Walking" via het Mega Dodo Records, in een beperkte oplage van 150 stuks op groen vinyl, die alleen bestemd was voor Mega Dodo Singles Club leden en 150 stuks op zwart vinyl voor alle andere liefhebbers.
Op 20 april 2018 verschijnt hun 7" vinyl single "From The Corner Of My Eye" / "The Iron Maiden" via Mega Dodo Records en bevat 2 digitale bonus downloads nummers "When Life Begins" en "All The Madman", waarop Astor Wolfe - zang, Dag Strömberg - dwarsfluit en Erik Håkansson - drums meespelen en deze wordt in een, met de hand genummerde, beperkte oplage van 250 stuks uitgebracht en op 15 juni 2018 verschijnt het tweede album van de band, getiteld "On Shipless Ocean" in een beperkte oplage op 180 gram licht blauw-groen zeekleurig vinyl en tevens als CD en digitale download via Mega Dodo Records.

Het album, dat 11 nummers bevat, begint met "The Trees And The Sky Above", waarin de band me een fantastische rustige folk song voorschotelt, waar ze patent op lijkt te hebben en dit nummer wordt gevolgd door de A-Kant van de single "From The Corner Of My Eye", een schitterende rustige folk song, die melodisch klinkt en prachtige samenzang bevat (luister naar dit nummer via de soundcloud link onder de recensie), waarna "A New LIfe" volgt en ik opnieuw zo'n prachtige folk song te horen krijg, die in een traag tempo gespeeld wordt.
In "Lady Rachel" zet de band me een verrukkelijke rustige licht psychedelische folk song voor en in "Changes And Choices" speelt Us And Them een nogmaals een mooie rustige melodische folk song.
Daarna hoor ik "People Like Us", een geweldige melodische folk song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en aanzet tot dansen en gevolgd wordt door "Time", een afwisselende song, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt.
Verder hoor ik "Extract From The 17th Of November", een kort eentonig instrumentaal nummer, dat ruimtelijke psychedelische invloeden heeft en licht hypnotiserend klinkt, waarna de band "Tail" ten gehore brengt en hierin krijg ik een fantastische song voorgeschoteld, die lichte psychedelische invloeden bevat en in een rustig tempo gespeeld wordt.
Als toegift verrast de band me op 2 nummers, die niet op de hoes vermeld staan en de eerste daarvan is "She's Not Me" en ook in dit nummer speelt Us And Them een mooie melodische song, waar heerlijke samenzang zit en in het laatste nummer, "We Are Not Alone" zet de band me nogmaals zo'n song voor.

"On Shipless Ocean" van Us And Them is een schitterende plaat met prachtige rustige folk songs, die een genot voor het oor zijn en ik kan deze schijf dan ook sterk aanraden aan hen, die van dit genre houden.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Tir Na NÓg - Hall Of Mirrors (Friends Of The Fish Records, 2018) (Folk) 12 mei 2018

De band Tír Na Nóg (land van eeuwige jeugd) ontstond in 1969 te Dublin, Ierland, toen het duo Sonny Condell - gitaar en Leo O'Kelly - gitaar ging samen spelen.
Na enige tijd samen gespeeld te hebben ging het duo de studio in om diverse eigen songs plus enkele covers van onder andere Donovan, Bob Dylan, Leonard Cohen en Simon And Garfunkel, als hun demo op te nemen.
Ook speelden ze deze nummers live, maar het zou tot 1999 duren voordat deze te horen waren via de CD "In The Morning".
In mei 1970 kwamen Sonny en Leo in Londen terecht, waar ze bij een vriendin onderdak vonden en een opname technicus vonden, die hen gratis gebruik liet maken van de West End jingle studio om een nieuwe demo op te nemen.
Ze gingen met hun nieuwe demo naar Island Records, maar die weigerde de band een contract, waarna ze bij het Chrysalis label meer succes hadden.
Chrysalis bood ze, na het zien van het duo (imago speelde ook een grote rol) en beluisteren van hun muziek, onmiddellijk een contract aan.
Tír Na Nóg begon in folk clubs in Londen op te treden, waar ze al snel een gedegen reputatie op bouwden, terwijl Chrysalis grotere concerten  rond Groot Brittannië en in het buitenland voor ze organiseerde.
In oktober dat jaar speelden ze in the Royal Albert Hall met Jethro Tull, als deel van een Britse en Europese tournee en ook verscheen dat jaar hun debuut single "I'm Happy To Be (On This Mountain)" / "Let My Love Grow" via het Chryslais label, die in de onderste regionen van de hitparade terecht kwam.
Het duo speelde in de jaren er na onder andere met Richard and Linda Thompson, Supertramp, Jasper Carrott, Procul Harum, The Who, The Velvet Underground, Hawkwind, Elton John, Roxy Music, T.Rex en Cat Stevens, om er maar enkelen te noemen.
Vervolgens verscheen het nummer "Our Love Will Not Decay" op de 2LP "El Pea", die via Island Records verscheen met daarop verder nog Jethro Tull, Nick Drake, Traffic, Emerson, Lake & Palmer, The Incredible String Band, Cat Stevens, Fairport Connvention en anderen.
Enkele maanden later bracht Chrysalis het eerste album van Tír Na Nóg met gelijknamige titel uit, die in de Livingstone Studios te Barnet was opgenomen en geproduceerd was door de legendarische folk producer Bill Leader.
Melody Maker was zo verrukt door de muziek van de band, dat ze het tot album van de maand bombardeerden, waarna diverse radio stations hen uitnodigden.
Daaronder waren optredens bij John Peel en Alan Freeman, maar ook bij Bob Harris en Kid Jensen.
Sonny en Leo gingen opnieuw de studios in om nieuw materiaal op te nemen en deze keer deden ze dat in de Morgan Studios te Willesden, waar ze Paul McCartney tegen het lijf liepen, die in dezelfde studio's bezig was met de opnamen van een Wings LP en ook Cat Stevens, waar ze recentelijk mee hadden getoerd, was daar bezig zijn album "Catch Bull at Four" op te nemen.
Het duo nam hun LP "A Tear and a Smile" op, die in 1972 uitgebracht werd, met behulp van Larry Steele en Barry De Souza, die de aanvullende instrumenten bespeelden en in 1972 verschenen ook de singles "Bluebottle Stew" / "Come and See the Show" en "The Lady I Love" / "Heidi".
Hun derde album "Strong in the Sun", die door Procul Harum organist Matthew Fisher was geproduceerd, verscheen in 1973, evenals hun volgende single "Strong in the Sun" / "The Mountain and I".
Het was de bedoeling dat Paul McCartney hun nieuwe single "Spotlight", waarop Mike Giles drums speelde, zou gaan producen, maar deze werd nooit uitgebracht.
Nadat hun label Chrysalis de band in 1974 onverschillig behandelde, keerden Sonny en Leo terug naar Ierland, waar ieder zijn eigen weg ging en de band dus ophield te bestaan.
In 1985 werd de band opnieuw opgericht en kwam de single "Love Is Like a Violin" / "Daisy Lady" via hun eigen Tír Na Nóg label uit.
Daarna verschenen de live albums "Hibernian" (2000) een live optreden te Birmingham uit 1995, "Spotlight" (2001) met nummers van de originele John Peel radio sessies uit 1972/1973 en "Live at Sirius" (2010) opgenomen in de Sirius Arts Centre in Cobh te Cork, maar ook verscheen de dubbel LP "A Tear and a Smile" / "Strong in the Sun" in 2004 op de markt.
Het Fruits De Mer label bracht op 31 mei 2014 de 7" EP "I Have Known Love" in een gelimiteerde oplage op gekleurd vinyl op de markt en deze wordt 7 september 2015 gevolgd door de 7" single "Ricochet" / "Tir na nOg (Live)", die in een beperkte oplage gekleurd vinyl verschijnt en een uitvouwbare poster bevat, waarbij nog opgemerkt kan worden, dat er geen CD's en/of downloads van de single gemaakt zullen worden, op enkele promo's na.
Ook de LP "The Dark Dance", die op 24 mei 2015 in The Half Moon, te Putney, Engeland, tijdens het "Games For May" festival van Mega Dodo Records en Fruits De Mer records door de band gelanceerd werd, is in 2015 door het Fruits De Mer Records label op vinyl uitgebracht.
Van de opnamen, die in 2015 tijdens het optreden in The Half Moon gemaakt zijn, verscheen 6 juni 2016 het album "Live At The Half Moon" via het Mega Dodo Records label en deze werd in een beperkte oplage als 2LP van 250 stuks op groen vinyl geperst, die alleen via de website www.megadodo.co.uk te verkrijgen was, maar ook werden er van de 2LP 250 stuks op 180 gram zwart vinyl uitgebracht.
Tevens verscheen het album op CD en als download en daarop zijn 10 nummers te beluisteren, terwijl er op de 2LP slechts 9 nummers staan.
Op 12 mei 2018 speelt de band in de King Arthur Club te Glastonbury, om de tiende verjaardag van Fruits De Mer Records te vieren en ter gelegheid daarvan heeft de band de 7" single "Columbine" / "Hall Of Fame" opgenomen, die tijdens het optreden verkocht wordt en deze verschijnt in een zeer beperkte oplage van 90 stuks.

Een in een Schotse folk club opgenomen live versie van het nummer "Columbine", dat via Audio Archives Records verscheen werd door de 16 jarige Tarquin Bolton
vertolkt en Leo kwam er achter dat de tekst van dit nummer uit een oud verloren fatasie verhaal kwam, dat "Lud-In-The-Mist" heet en geschreven werd door Hope Mirrlees, die dit werkje in 1926 publiceerde.
In de uitvoering van Tir Na NÓg hoor ik de band een heerlijke aanstekelijke folk song spelen, die in een niet al te hoog tempo ten gehore gebracht wordt en prima dansbaar is en "Hall Of Mirrors", dat oorspronkelijk door Sweeney's Men in 1969 werd uitgebracht, is een vrij rustige folk song, die een enigszins trieste ondertoon heeft.

"Hall Of Mirrors" van Tir Na NÓg is een prima single, die zeker bij liefhebbers van folk in de smaak zal vallen en ik kan hen dan ook aanraden, deze schijf eens te gaan beluisteren.(Sorry! nog geen video beschikbaar)

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: The Ugly Kings - Darkness Is My Home (Kozmik Artifactz Records, 2018) (Bluesrock)

The Ugly Kings werd in 2011 te Melbourne, Australië, opgericht en bestaat uit: Rusty - zang, Cristos - sologitaar, Nick - basgitaar en Andy - drums.
De band liet zich muzikaal beïnvloeden door onder andere: The Doors, Led Zeppelin, BB King, Black Sabbath, Muddy Waters, The Black Keys en Arctic Monkeys.
Hun debuut album "Of Sins" verscheen op 13 november 2015 op CD en in een beperkte oplage op 180 gram blauw vinyl + 5 art prints, in een beperkte oplage op zwart vinyl + 5 art prints en op donker rood marmer kleurig vinyl.
Op 16 juni 2017 werd hun 7" vinyl single "Promised Land" in een beperkte oplage op donker rood marmer kleurig vinyl uitgebracht en tevens is de single op zwart vinyl samen met de CD "Of Sins" als bundel verkrijgbaar.
13 April 2018 verschijnt het album "Darkness Is My Home" van de band in een beperkte, met de hand genummerde oplage op zowel wit, zwart en marmmer rood gekleurd vinyl van 100 stuks en tevens als bundel van LP, T-shirt + 7" single "Promised Land" als Deluxe editie via Kozmik Artifactz Records.

Het album, dat 9 nummers bevat, begint met "Promised Land" en daarin hoor ik de band in een mooi en rustig tempo starten, om na korte tijd het nummer iets meer snelheid mee te geven en er diverse tempowisselingen in te bouwen (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en dit nummer wordt gevolgd door "Black Widow", een lekker in het gehoor klinkende rock song, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt, een eentonig drums ritme heeft en tegen het einde van het nummer heftiger wordt.
Dan volgt "Raging Bull", een swingende rock song, die diverse tempowisselingen heeft en een aanstekelijk ritme bevat en gevolgd wordt door "Killing Time", een uitstekende rock song, die eveneens een heerlijk aanstekelijk ritme heeft, waarbij het moeilijk is stil te blijven zitten.
In "Love Enemy" schotelt The Ugly Kings me een schitterende song voor, die in een vrij rustig tempo gespeeld wordt en een licht hypnotiserend ritme bevat en in "You & Me" krijg ik een opnieuw een vrij rustige rock song te horen, die enkele subtiele tempowisselingen heeft.
Daarna zet de band me "Lazarus" voor en ook dit nummer wordt in een niet al te hoog tempo gespeeld en "Little Birdy Told Me" is een geweldige swingende song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en diverse tempowisselingen bevat.
Het laatste nummer "The Fire" is tevens het langste en hierin laat de band me genieten van een heerlijke bluesrock song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.

"Darkness Is My Home" van The Ugly Kings is een prima album, dat naar mijn mening wel iets meer variatie had mogen hebben, maar desondanks toch schitterende rock songs bevat, waardoor liefhebbers van dit genre dit album zeker op waarde zullen weten te schatten.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: The Magic City Trio - Amerikana Arkana (Kailua Recordings, 2018) (Country Pop)

The Magic City Trio is een Britse band uit Londen, die bestaat uit: Frank Sweeney - sologitaar, zang en viool, Annie Holder - gitaar, zang en harp, Adi Staempfli - basgitaar en zang en Charlotte Burke - drums en percussie.
Op 20 april 2018 verschijnt hun debuut album "Amerikana Arkana" via het Kailua Recording label op CD en als deluxe editie in een beperkte oplage op LP + CD + een 16 pagina's tellend boekje, nadat de band eerder een EP had uitgebracht.
De band wordt op het album bijgestaan door: Johnny Butten - banjo en verder door: Eddie Dunlap - pedal steel gitaar, DJ Magic85 - trompet, ZuzieFrigvik - fuzz gitaar, Jon Hunter - trompet, Jonathan Holder - piano en mellotron, Richard Hylton - percussie, Ruth Holder - zang en Peter Forde - zang.

Het album, dat 10 nummers bevat, start met "Black Dog Following Me", waarin ik een lekker in het gehoor klinkende orkestrale poprock song te horen krijg, die een aanstekelijk dansbaar ritme heeft (luister naar dit nummer via de amazingtunes link onder de recensie) en gevolgd wordt door "Cousins' War", een heerlijke swingende mix van country en pop, die in een opgewekt uptempo gespeeld wordt en daarbij is stil zitten geen optie.
Daarna volgt "Trav'ler", eveneens een uitstekende swingende uptempo song, waarbij het onmogelijk is stil te blijven zitten en deze heeft invloeden van Americana en wordt gevolgd door "Dust Of Mars", een mooie pop song, die in een gemiddeld tempo wordt gespeeld, western invloeden heeft en gewoon lekker klinkt
In "Goodbye My Friend" speelt The Magic City Trio een country song in de stijl van hun Amerikaanse voorbeelden en daarin maakt de band ook gebruik van de Hawaii gitaar en in "Oliver Curtis Perry Part 1"schotelt de band me een geweldige swingende hill-billy song voor, waarbij ik opnieuw in beweging kom.
Dan volgt "22", een prima uptempo country song, die me aan de muziek van Johnny Cash en June Carter doet denken, waarna de band me "Down In The Willow Garden" voorzet en ik een mooie rustige country song te horen krijg.
Vervolgens schotelt de band me "A Prayer For Hope And Happy Times" voor, een schitterende country song, waarbij ik het idee krijg naar een song van Johnny Cash te luisteren en deze wordt gevolgd door "Sun Comes Shining Through", een opgewekt klinkende swingende jaren 50 gerelateerde song met country invloeden.

"Amerikana Arkana" van The Magic City Trio staat vol swingende muziek en is een uitstekend debuut van deze band, waardoor ik deze schijf iedere liefhebber van country kan aanraden.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





maandag 9 april 2018

Review: The Cavemen - Nuke Earth (Slovenly Records, 2018) (Punk)

The Cavemen werd in 2012 te Auckland, Nieuw Zeeland, opgericht en bestaat uit: Paul Caveman - zang, Jack Caveman - sologitaar en zang, Nick Caveman - basgitaar en Jake Caveman - drums.
De band liet zich muzikaal beïnvloeden door onder andere: The Stooges, Elvis Presley, The Cramps, Buddy Holly, Sonics, Gun Club, Captain Beefheart, Link Wray, Motorhead, Dale Hawkins Dead Moon, 13Th Floor Elevators en Little Richard.
De band bracht hun debuut op 30 april 2013 middels 2 digitale download nummers uit ("Swamp Thing" en "Juvenile Delinquent"), waarna het digitale download nummer "At The Pub" op 2 februari 2014 volgde.
Vervolgens verschenen: "Juvenile Delinquent" (7" single, 27 maart 2014), "Reich?/?Ghoul" (7" single, 12 augustus 2015), "The Cavemen" (LP op doorzichtig vinyl, tevens op groen vinyl en als digitaal album, 16 november 2015), "To High To Die" (digitaal download nummer, 30 augustus 2016), "I Hope They Drop The Bomb On Me" (digitaal download nummer, 5 oktober 2016), "Born To Hate" (LP op goudkleurig vinyl, tevens op CD en als digitale download, 2 december 2016) en "The Cavemen (her uitgave van het eerste album op 180 gram bloedrood vinyl + 2 bonus nummers en tevens als CD inclusief 2 bonus nummers, als cassette inclusief download code en als digitale download.
Op 6 april 2018 verscheen hun derde album "Nuke Earth" via het Slovenly Records label in een beperkte oplage van 100 stuks op groen vinyl inclusief digitale download en inlegvel, als zwart vinyl uitgave, als CD digipack en als digitale download.

Het album, dat 13 nummer bevat, start met "Lust For Evil", waarin ik een korte heftige punk song te horen krijg, die in een hoog tempo mijn gehoorgang binnen gespeeld wordt en swingt, om gevolgd te worden door "Criminal Love", eveneens een korte swingende punkrock song, die met de snelheid van het licht ten gehore gebracht wordt en invloeden uit eind jaren 70 bevat.
Daarna gaat de band verder met het maken van uptempo rock en krijg ik "Janey" voorgezet, waarin ik een geweldige zeventiger jaren gerelateerde rock song te horen krijg, die swingt en dansbaar is (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en gevolgd wordt door "Batshit Crazy", een fantastische korte snelle punkrock song, waarmee de band me opnieuw terug voert naar eind jaren 70.
In "Chernobyl Baby" laat The Cavemen me nogmaals genieten van zo'n korte song, waarin de muziek me lichtelijk aan die van The Ramones doet denken en in "Day Weekend" krijg ik weer een heftige rock song voorgezet, waarna "The Night Jimmy Savile Died" volgt en de band een heerlijk nummer in de stijl van de muziek van Stiff Little Fingers speelt.
Dan schotelt de band me "Concrete Town" voor en hoor ik weer zo'n schitterende zeventiger jaren punkrock song, die met hoge snelheid gespeeld wordt, om vervolgens met dezelfde snelheid te vervolgen in "Don't Wanna Hang", waarin ik een fantastische rock song voorgezet krijg.
Vervolgens speelt de band "Gimme Beer Or Gimme Death", een uitstekende recht toe recht aan rock song, die gevolgd wordt door "Elvis Is Alive", dat opnieuw een heftige swingende punkrock song is, die in een hoog tempo gespeeld wordt.
Verder hoor ik "Thug", een swingende mix van een powerrock en punkrock song, waarin het tempo gemiddeld te noemen is en "Speaking In Tongues", een lekkere rock song, die met hoge snelheid gespeeld wordt.

"Nuke Earth" van The Cavemen bevat 13 fantastische korte swingende punkrock songs, die met hoge snelheid gespeeld worden en sterke invloeden van eind jaren 70 hebben en ik kan ieder liefhebber van dit genre deze schijf dan ook van harte aanbevelen.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via  www.osuradio.nl





Review: Greenbeard - Lödaröböl (Kozmik Artifactz Records, 2018) (Stoner)

Greenbeard werd in 2014 te Austin, Texas, Amerika, opgericht en bestaat uit: Chance Parker - zang en sologitaar, Jeff Klein - basgitaar en Jeff Klein - drums.
Hun debuut album met gelijknamige totel verscheen enkele maaden later, op 11 november 2014 in een zeer beperkte oplage van 100 stuks op CD en tevens als digitale download, op 10 juli 2015 gevolgd door het album "Stoned At The Throne", dat zowel op 180 gram zwart vinyl in een oplage van 150 stuks en 100 stuks bloedrood vinyl verscheen en tevens in een beperkte oplage van 100 stuks op CD en in een beperkte oplage als cassette en als digitale download.
Op 28 april 2018 verschijnt het album "Lödaröböl", waarop 6 nummers staan, via het Kozmik Artifactz Records label in een beperkte oplage.

Het album start met "Swing", waarin de band een lekkere stevige rock song ten gehore brengt, die enkele prima tempowisselingen bevat en in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, om halverwege in een rustiger tempo over te gaan en lichtelijk psychedelisch te worden (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie), waarna "Lanesplitter" volgt en ik een heerlijke, vrij rustige rock song voorgeschoteld krijg, die een aanstekelijke mix van stoner en progressieve bluesrock is en halverwege iets meer vaart krijgt.
Daarna speelt Greenbeard "Young Concussion" en daarin krijg ik een uitstekende swingende uptempo rock song te horen, waarbij het moeilijk om niet in beweging te komen en deze wordt gevolgd door "Battleweed", een schitterende rustige rock song, die een melodisch ritme heeft, invloeden uit de hardrock bevat en halverwege een stuk sneller wordt, om na enkele minuten terug te keren naar het rustige tempo.
In "Love Has Passed By Me" zet de band me een geweldige swingende song voor, die een aanstekelijk ritme heeft en dansbaar is en in "Wyrm" laat de band me genieten van een fantastische stonerrock song, die invloeden van Colour Haze en progressieve bluesrock bevat, enkele tempowisselingen heeft en bij tijd en wijle swingt als een trein.

"Lödaröböl" van Greenbeard bevat 6 verrukkelijke nummers, waar ik van begin tot einde van genoten heb en ik kan deze schijf dan ook ten zeerste aanraden aan een ieder, die van stoner, hardrock en rock in het algemeen houdt.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Mignon - Toys Tantrum (BadGirl Records, 2018) (Poprock)

Mignon Baer uit Berlijn, Duitsland begon in 2001 keyboards te spelen en trad in 2001 en 2002 op met Peaches, waarbij ze ook de zang voor haar rekening nam en met haar podium act wist ze al snel haar publiek te choqueren.
Daardoor kreeg ze de kans op te treden met bands als The Queens Of The Stone Age, Cobra Killer en And You Will Know Us By The Trail Of Dead en speelde onder andere in die periode in: Engeland, Australië en Nieuw Zeeland.
In 2003 begon ze haar solo carriere en trad op met Ellen Allien en Chicks On Speed in Zwitzerland en met Trail Of Dead speelde ze in Duitsland in 2004.
Vervolgens verscheen haar debuut EP "Bad Girl" op 12" via Pale Music in 2004, waarna de CD albums "Bad Evil Wicked And Mean" (2007, BadGirl-Records) en "Kiss Of Death" (2011, Impedance Records) volgden en in 2010 verscheen het digitale download nummer "Hot Love", dat gratis te downloaden is.
Op 9 februari 2018 is haar album "Toys Tantrum" op zowel vinyl, CD en als digitale download via BadGirl Records verschenen en daarop wordt ze bijgestaan door Corwin Hambrick - bas- en sologitaar en Mathias Brendel - drums, terwijl Mignon zelf de zang, sologitaar, keyboards, piano, orgel en theremin voor haar rekening neemt.

Het album, dat 9 nummers bevat, begint met "Dollhouse" en daarin hoor ik Mignon een geweldige swingende uptempo zestiger jaren gerelateerde song spelen, die diverse tempowisselingen heeft en tegen het einde klassiek wordt en gevolgd wordt door "Fiesta", een lekkere dansbare song in de stijl van de muziek van Caro Emerald, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en Latijns Amerikaanse invloeden bevat.
Daarna schotelt ze me "Play Dead" voor en krijg ik een zwoele aanstekelijke song te horen, die lichte invloeden uit surf en een ritme van een striptease show heeft (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en dit nummer wordt gevolgd door "Bulldog", een swingende rock song, die invloeden uit de punk en dance heeft en diverse tempowisselingen bevat
In "Ghost Of A Memory" krijg ik een prachtige, vrij rustige, pop song voorgezet, die het ritme van een western heeft en in "Hands Of Time" laat Mignon me genieten van een heerlijke swingende rock song en in "Make Believe" krijg ik opnieuw een swingende song voorgeschoteld, waarbij stil zitten geen optie is.
Dan hoor ik "Rock Bottom", een uitstekende poprock song, die diverse tempowisselingen heeft en in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en "Joker", een swingende swamp-rock song, waar diverse subtiele tempowisselingen en een dansbaar ritme in zitten.

"Toys Tantrum" van Mignon bevat 9 lekker in het gehoor klinkende nummers, waar ik erg van genoten heb, dus die ik elke liefhebber van de betere poprock kan aanbevelen.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Star Sponge Vision - Crowley And Me (Mega Dodo Records, 2018) (Pop)

Ex-Pretty Things leden John Povey - keyboards, vleugel, zang en verteller en Twink - drums en percussie hebben in 2016 een nieuwe band opgericht, die ze Star Sponge Vision hebben genoemd.
De andere leden van de band zijn: Max Gibson - sologitaar en akoestische gitaar, Nick Ferris - sologitaar en akoestische gitaar en Ed Sykes - basgitaar en etherische gitaar.
De band heeft een concept album opgenomen, dat gaat over de Engelse occultist, dichter, schilder, schrijver, ceremonie magier en bergbeklimmer Aleister Crowley, die eerder vertegenwoordigd was op de hoes  van het Beatles album "Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band", terwijl zijn motto "Do What Thou Wit" in het vinyl van Led Zeppelin's album "III" was gegraveerd en Ozzy Osbourne schreef het nummer "Mr.Cowley".
"Cowley And Me", dat 13 nummers bevat, wordt 27 april 2018 door het Mega Dodo Records label in een beperkte oplage van 300 stuks op 180 gram zwart vinyl uitgebracht en gaat vergezeld van een bedrukte binnen hoes, waarbij het geheel in een klaphoes is gestoken en tevens verschijnt het album op CD en als digitale download.

Het album begint met het titel nummer "Crowley And Me", waarin ik de band een schitterende, vrij rustige, progressieve rock song hoor spelen, die diverse subtiele tempowisselingen heeft (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en gevolgd wordt door "The Pentagram", een prachtige melodische pop song, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en licht folk invloeden heeft.
Daarna zet de band me "Clouds Without Water" voor en krijg ik een erg rustige melodische song te horen, die muzikale invloeden van Pink Floyd bevat, waarna "The Mantra" volgt, waarin de band me een fantastische pop song voorschotelt, die een aanstekelijk ritme heeft en gevolgd wordt door "The Tent", een mooie rustige song, die in de stijl van de muziek van Roger Waters gezongen wordt en een gedeeltelijke gesproken tekst heeft.
In "The Logos" schotelt Star Sponge Vision me opnieuw een erg rustig nummer voor en in "Hymn To Pan" laat de band me genieten van een verrukkelijke progressieve rock song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en in "Kathleen Divine" krijg ik weer zo'n rustige pop song in de stijl van Roger Waters te horen.
Dan volgt "The Buddhist", een heerlijke swingende poprock song, die een aanstekelijk ritme bevat en dit nummer wordt gevolgd door "The Gypsy", een geweldige lekkere song, die gesproken tekst bevat, in een erg rustig tempo gespeeld wordt en melodisch klinkt.
Vervolgens zet de band me "Grave Grey Eyes" voor, een vrij rustige prachtige pop song, "Lament For All", een swingende rock song, die enkele prima tempowisselingen heeft en "Why Do You Wait", een uitstekende licht progressieve pop song, die in een rustig tempo gespeeld wordt.

"Crowley And Me" van Star Sponge Vision staat vol mooie rustige pop songs, die melodisch klinken, een licht psychedelisch karakter hebben en invloed van de muziek van Roger Waters bevatten en ik kan liefhebbers van de betere pop, dit album dan ook ten zeerste aanraden.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Miss Ludella Black And The Masonics - Till You Lie In Your Grave (Damaged Goods Records, 2018) (Rock)

Ludella Black was een oorspronkelijk lid van de uit Medway, Engeland, afkomstige band The Del-Monas, om zich later aan te sluiten bij haar vriendinnen Holly Golightly, Kyra Rubella en 'Bongo' Debbie in de band Thee Headcoatees.
Nadat die band in 1999 ten onder was gegaan bracht ze 3 solo albums uit: "She's Out There" (Damaged Goods Records, 2000), The Masonics Featuring Ludella Black: "Outside Looking In" (Vinyl Japan, 2005) en Miss Ludella Black Featuring The Masonics: "From This Witness Stand" (Damaged Goods Records, 2008).
Tevens verschenen de 7" singles: Miss Ludella Black with The Masonics: "The Skull Of A Man" (Smartguy Records, 2002), The Masonics Featuring Ludella Black: "You Waster You" / "Truth Will Out" (Circle Records, 2007) en The Masonics With Ludella Black: "Sometimes Friend" (Circle Records, 2009).
Op 18 mei 2018 verschijnt haar album "Till You Lie In Your Grave And Other Favourites", waarop 14 nummers staan, via Damaged Goods Records op CD, LP en als digitale download.
Vermeldenswaardig is verder nog, dat de nummers in haar thuis stad Rochester, Kent werden opgenomen in Jim Riley's Ranscombe studio.

Het album begint met het titel nummer "Till You Lie In Your Grave" en daarin krijg ik een swingende jaren 60 gerelateerde rock song te horen, die enkele subtiele tempowisselingen heeft en gevolgd wordt door "Am I Going Insane?", een heerlijke aanstekelijke dansbare uptempo rock song, die swingt als een trein en een cover is van het Black Sabbath nummer.
 Daarna zet Miss Ludella Black And The Masonics me "The Brother I Never Had" voor en hoor ik een prima, vrij rustige, pop song, die met een eentonig ritme begeleid wordt, waarna "You Don't Know Right From Wrong" volgt en de band me op een fantastische swingende beat song trakteert, waarbij stil zitten geen optie is.
In "Monotony" krijg ik een lekker in het gehoor klinkende rock song voorgezet, die in een cabaret niet zou misstaan en uit de jaren 50 geplukt zou kunnen zijn en in "Cruel Anniversary" laat de band me genieten van een swingende rock song, die invloeden van rock & roll en muziek van bands als The Shadows en Ventures heeft.
Dan zet Miss Ludella Black And The Masonics me het swingende "A Creature Called Doubt" voor, waarbij ik opnieuw in beweging kom en deze geweldige rock song wordt gevolgd door "Save My Soul", een heerlijke aanstekelijke western gerelateerde song, die een hoog dansbaar ritme heeft.
Vervolgens speelt de band "Every Little Bit Of Me", een rock & roll song in de stijl van het Chuck Berry nummer "Not Fade Away" en hierin zitten tevens lichte surf invloeden verwerkt en dit nummer wordt gevolgd door "I'm Not Gonna Cry", een verrukkelijke rustige song, waarin de band terug grijpt naar de muziek uit eind jaren 50, begin jaren 60.
Verder hoor ik "Wait", waarin de band een prima cover van dit Beatles nummer laat horen, "Love You I", een lekkere vrolijk klinkende aanstekelijke pop song, waarbij stil zitten wel erg moeilijk is en door het gebruik van de Hawaii gitaar krijgt het nummer iets exotisch.
"Dead Sea Fruit" is een afwisselende garagerock song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en "I'm Not Playing Your Game No More" een geweldige rock song, die lichte surf invloeden heeft en in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt.

"Till You Lie In Your Grave" van Miss Ludella Black And The Masonics bevat 14 uitstekende songs, waar ik met plezier naar geluisterd heb en ik kan deze fantastische plaat dan ook ten zeerste aanraden, aan een ieder, die van beat, rock & roll en swingende muziek houdt. (sorry, nog geen video beschikbaar)

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





zondag 1 april 2018

Review: Various Artists - Goldfish: 10 Years Of Fruits De Mer Records (Fruits De Mer Records, 2018)

Op 30 april 2018 verschijnt de triple LP + 7" single "Goldfish: 10 Years Of Fruits De Mer Records" naar aanleiding van het 10 jarige bestaan van het Fruits De Mer Records labe.
Keith Jones van Fruits De Mer Records stelde voor dit jubileum 3 albums samen, waarop bands en artiesten staan, die nummers op zijn label uitbrachten, die niet meer leverbaar zijn en/of obscuur zijn en daarbij is rekening gehouden met andere speciale uitgaven, zoals de "Plankton" LP.
2 Nummers, die, nadat de LP's al geperst waren, op de LP's gepland stonden, zijn als bonus 7" bijgevoegd onder de naar "The Little Goldfish".
Inclusief de single staan er 30 nummers op deze uitgave, die op gekleurd vinyl verschijnt en in een drie delige klaphoes gestoken is.

De eerste band, die vertegenwoordigd is op het album, is Tor Peders uit Zweden, die met "Theme One" te horen zijn en hierin krijg ik een geweldig swingend instrumentaal nummer te horen, dat gevolgd wordt door "Venus In Furs" van Sendelica uit Wales, die me een geweldige pop song in een niet al te hoog tempo voorzet, waarna "Willow Song" van Us And Them uit Zweden volgt en ik een heerlijke rustige folk song te horen krijg.
Stay uit Spanje speelt een uitstekende cover van het nummer "2000 Light Years From Home" (The Rolling Stones) en Tir Na Nog uit Ierland brengt "I Pick Up Birds At Funerals" ten gehore, een prachtige rustige folkpop song.
Daarna schotelt The Chemistry Set (UK) me "Kiss Me, Vibrate And Smile" voor, waarin ik een swingende poprock song te horen krijg, die een zeer dansbaar ritme heeft en gevolgd wordt door "Down By The River" van Hills Have Riffs (UK) en daarin krijg ik een licht psychedelische folk song voorgezet, waarna ik "Fluff" van White Sails (USA/Finland) hoor en een erg mooi rustig stukje muziek te horen krijg.
Dan volgt Soft Hearted Scientists (Wales), die "Caterpilla Song" speelt en ik weer een lekker in het gehoor klinkende psychedelische folk song hoor, die lichte spacerock en progressieve rock invloeden heeft (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en gevolgd wordt door "Eye Shaking King" van de Duitse band Vibravoid en deze zet me een geweldige psychedelische rock song, waarna Claudio Cataldi (Italië) "Here She Comes Now" speelt en ik een vrij rustige licht psychedelische pop song voorgezet krijg.
In "She Don't Care About Me" laat King Penguin (USA) me een uitstekende zestiger jaren gerelateerde song horen, die invloeden van The Beatles en The Byrds heeft en orkestraal begeleid wordt en in "From The Morning" van Beautify Junkjards (Portugal) krijg ik een prachtige folk song te horen, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en in "Hilly Fields - The Mourning" van Nick Nicely (UK) hoor ik een rustige psychedelische pop song.
Blue Zeta Giant Puppies (UK) speelt een geweldig swingend instrumentaal rock nummer met lichte surf invloeden, getiteld "Journey Of The Sorcerer" en Cranium Pie (UK) laat hun versie van "Baby Your A Rich Man" horen en daarin speelt de band een instrumentaal stukje, waarin het Hammond orgel de belangrijkste rol vertolkt.
Het volgende nummer komt van Crystal Jacqueline (UK), die een prima cover van "Cousin Jane" (Troggs) ten gehore brengt, waarna Mark McDowell (USA) volgt met "Girls Of Belvoir", een mooie rustige folkpop song, die lichte psychedelische invloeden heeft en dit nummer wordt gevolgd door "Helter Skelter" van The Pretty Things (UK), die een eigen draai aan dit nummer van The Beatles geven, waardoor ik een schitterende psychedelische pop song voorgeschoteld krijg, dat in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt.
Vervolgens speelt The Honey Pot (UK) het nummer "Dr. Crippen's Waiting Room" en hierin krijg ik een swingende uptempo progressieve rock song te horen, die gevolgd wordt door "Wherewithal" van Permanent Clear Light (Finland), een fantastische psychedelische pop song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en invloeden van de muziek van The Beatles bevat.
Hierna zet Frobisher Neck (UK) me "Isi" voor en krijg ik een uitstekend uptempo elektronisch nummer te horen, dat gevolgd wordt door "I Will Be Absorbed" van Kris Gietkowski (Polen), die een prima uitvoering van dit progressieve rock nummer van Egg ten gehore brengt op zijn orgel, waarna Jack Ellister (Polen) een geweldige licht psychedelische pop song speelt, getiteld "The Man With The Biochopper".
Dan volgt de Action cover "Strange Roads" van Sidewalk Society (UK), die een schitterende uitvoering van dit nummer laten horen, gevolgd door "The Desert" van Astralasia (UK), waarin de band me trakteert op een verrukkelijke, vrij rustige, aanstekelijke progressieve rock song, die lichte blues invloeden heeft en met een dreigende tekst vergezeld gaat.
In "A Love Supreme" speelt Superfjord (Finland) een fantastische progressieve psychedelische rock song en in de Small Faces cover "Ogdens Nut Gone Flake" van Schizo Fun Addict (USA) krijg ik een geweldige psychedelische rock song voorgezet.
Verder hoor ik Saturn's Ambush (UK) met "White Horses" een lekker swingende poprock song spelen en Johnny Vines (USA) brengt een uitstekende cover van Jane's "Waterfall" ten gehore.

"Goldfish: 10 Years Of Fruits De Mer Records" bevat 30 schitterende nummers, waar ik van begin tot einde van genoten heb en ik kan iedere muziekliefhebber dit album dan ook ten zeerste aanraden.

* De muziek van deze bands/artiesten is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: In The Labyrinth - Samas Antaral (Transubstans Records, 2018) (Progressieve Melodische Rock)

Net voor het einde van 2011 kwam de CD "One Trail To Heaven" uit op het Amerikaanse Trail Records label van de Zweedse band In The Labyrinth, die vanaf 1996 zo nu en dan een CD uitbrengt.
Drijvende krachten achter deze band zijn multi-instrumentalist Peter Lindahl, die al sinds halverwege de jaren 60 bezig is met het maken van muziek en basgitarist Hakan Almkvist (Ensemble Nimbus, Orient Squeezers, Flying Food Circus en Tweendeck 2), die ook nog verschillende oosterse instrumenten bespeelt, waaronder de sitar, tabla en E-bow gitaar.
In 1996 bracht In The Labyrinth hun eerste CD uit, getiteld "The Garden Of Mysteries", die in 2012 opnieuw werd uitgebracht door het Transubstans label.
In 1999 kwam de opvolger "Walking On Clouds" op de markt en in 2002 "Dryad", en beide CD's werden door Record Heaven uitgebracht.
Op "One Trail To Heaven", waarop enkele gastmuzikanten meedoen (Helena Selander - zang, Marcos Chagallo - viool, Stefan Andersson - gitaar en basgitaar), staan verscheidene songs van die CD's, aangevuld met onuitgebrachte nummers en alternatieve versies.
Het vijfde album van de band heet "Samas Antaral" en is, na een vertraging van bijna 25 jaar, eindelijk klaar.
De meeste nummers van het album werden reeds in het begin van de jaren 90 opgenomen, maar er staan ook enkele nummers en delen daarvan op, die uit de periode 1973-1974 stammen, terwijl er tevens stukken op staan, die recentelijk werden gemaakt.
In 1980 vormden Peter Lindahl, Mikael Gejel en Ulf Hansson de band Aladdin’s Lantern, die in de 10 jaar daarna regelmatig van bezetting wisselde, waarbij Peter de constante factor was.
Één van de muzikanten, die in die tijd in de band speelde, die vanaf 1993 Labyrinth heette en een jaar later In The Labyrinth, was Stefan Andersson en een ander was Karin Langhard-Gejel.
De muziek, die de band speelde was Midden Oosters georiënteerd en had tevens invloeden van Griekse, Turks populaire en Indiase klassieke muziek, maar ook The Beatles, The Beach Boys, Bo Hansson, Mike Oldfield, Ennio Morricone, Goran Bregovic en Pink Floyd waren inspiratie bronnen.
"Samas Antaral" is gebaseerd op de gelijknamige saga, die door Stefan Ottman en Mikael Gejel in de jaren 80 werd geschreven, als serie, voor het fantasy tijdschrift "Drömskrinet".
De muzikanten, die deel uit maken van deze opnamen zijn: Stefan Ottman - verteller, koorzang, chants, akoestische 6 en 12 snarige gitaar, kazoo, keyboards en recorders, Peter Lindahl - zang, koorzang en chants, sologitaar, 6 en 12 snarige gitaar, Turkse saz, basgitaar, synrgesizer bas, mellotron, recorders, keyboards, kerkorgel, percussie, zither, okarina, shennai, schalmei, bas viool, mandoline, barok traverse, quena, gebogen gitaar en geluids effecten, Hakan Almkvist - sitar, basgitaar, Indiase tabla en E-bow gitaar, Helena Selander - engelachtige stem en koorzang, Robert Eklund - pedaal gitaar, Keltische harp, oud en boog luit, Alejandro Vega - Pan fluit, viool en charango (gitaar uit de Andes), Marcos Chagallo - viool, Micke Lövroth - viool, Fereidon Nadimi - Daf,
Miriam Oldenburg - accordeon,  Carlos Yoyi - trompet (1 nummer), Styrbjörn Bergelt - wilgen fluit (1 nummer), Stefan Lakatos - trimba (1 nummer) en Kaijsa Vilhuinen - chants (1 nummer) en vermeldenswaardig is ook, dat het schilderwerk en tekeningen door Peter Lindahl zijn gemaakt, terwijl Hakan Almkvist voor het grafische ontwerp zorgde.

Het album, dat op 27 april 2018 door het Transubstans label uitgebracht wordt op CD en als digitale download, bevat 20 nummers en start met "Glindar", waarin ik een prachtig, vrij rustig, melodisch Oosters klinkend nummer voorgezet krijg, dat van hemelse koorzang is voorzien en gevolgd wordt door het titel nummer "Samas Antaral", een heerlijke opgewekte aanstekelijke mix van folk, Oosterse en Russische muziek, die zeer dansbaar is en aan het begin en eind vergezeld gaat van een gesproken tekst en dit nummer wordt gevolgd door "The Raven Prince", een uitstekende melodische progressieve rock song, die enkele prima tempowisselingen heeft.
Daarna zet de band me "Vormakk Of The Marshlands" voor en hoor ik een kort Oosters stukje, dat een licht dreigend effect bevat, waarna het eveneens korte "Gar Skuorras" volgt en ik een lekker swingend traditioneel klinkend Oosters folk nummer hoor, dat gevolgd wordt door "Jambekko", een schitterend Iers folk nummer, dat enkele tempowisselingen en lichte klassiek invloeden bevat en swingt, waarna ik de volledige geremasterde versie van "Nargal" voorgeschoteld krijg, waarin In The Labyrinth een licht dreigend Oosters nummer speelt, dat ook nu weer diverse tempowisselingen heeft.
In "Undimon (In The Deep)" hoor ik de band een schitterend progressief rock nummer spelen, waar gesproken tekst in zit en dat enigszins mysterieus en dreigend over komt en in "The Eagle Dreamer" schotelt de band me opnieuw een prachtig melodisch Oosters klinkend nummer voor en in "Return Of The Hermit" krijg ik een soortgelijk nummer te horen, dat een zeer dansbaar ritme heeft.
Dan hoor ik "Elk Warriors", een mooi rustig duister klinkend nummer, dat gevolgd wordt door "Perrisendrach", dat met gesproken tekst start, waarna de band invalt en me opnieuw een heerlijk rustig nummer voorzet en ook in "The Heart Of The World" speelt de band een verrukkelijk rustig, klassiek aandoend, nummer.
Vervolgens krijg ik "Samirala" voorgezet, waarin de invloeden van de muziek uit de Andes goed hoorbaar zijn en ook dit nummer heeft een zeer aanstekelijk ritme en wordt gevolgd door "The Road From Raudalin", een uitstekende melodische song, die eveneens invloeden uit de Inca cultuur heeft, waarna ik "Gates Of Cornat" hoor en daarin speelt In The Labyrinth weer zo'n geweldig Oosters klinkend nummer, dat een dansbaar ritme heeft en licht mysterieus klinkt, om gevolgd te worden door "The Fall Of Tombuk", een fantastisch swingend uptempo nummer, dat vrolijk klinkt en aanzet tot dansen. (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Verder hoor ik "Balingargoth", dat met gesproken tekst begint, waarna de band me een mooi rustig nummer laat horen, die hemelse koorzang bevat en "Gormoth's  Dance" is een heerlijk Oosters klinkend nummer, dat swingt en opgewekt klinkt, waarna "Logrila" volgt, dat een gesproken tekst bevat, die begeleid wordt
met prachtige rustige Ierse folk muziek, waarmee de band het album op gepaste wijze afsluit.

"Samas Antaral" van In The Labyrinth bevat hoofdzakelijk schitterende rustige nummers, die een genot zijn on te beluisteren en ik kan iedere liefhebber van Oosterse muziek, alsmede muziek uit de Andes en Ierse folk dit uitstekende album dan ook van harte aanraden, maar ook zij, die van progressieve melodische rock houden, zullen zeker aan hun trekken komen.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Cream - Nineteen Sixty-Seven (Vogon Records / Mega Dodo Records, 2018) (Progressieve Bluesrock)

Cream werd in 1966 te Londen, Engeland, door Ginger Baker - drums en percussie opgericht, nadat hij Eric Clapton - zang, solo- en slaggitaar had ontmoet.
Baker speelde in de toenmalige Graham Bond Organisation en Clapton zat in The Bluesbreakers van John Mayall en voorheen in The Yardbirds.
Ze vroegen Jack Bruce - basgitaar, zang, keyboards, mondharmonica en cello, die in beide groepen actief was geweest om samen met hun de band te vormen, waarna Cream een feit was.
In dat zelfde jaar verscheen hun debuut album "Fresh Cream" met daarop hun eerste hit "I Feel Free", dat de elfde plaats in de Britse top 30 haalde.
Daarna werden de LP's "Disraeli Gears" (1967), "Wheels of Fire" (2LP, 1968) en "Goodbye" (1969) uitgebracht en verschenen er diverse singles, die de Britse hitparade haalden, zoals: "Sunshine of Your Love", "White Room", "Crossroads" en "Badge" (dat Clapton samen met George Harrison schreef).
De LP "Goodbye" werd eind 1968 opgenomen en begin 1969 uitgebracht, maar toen was de band al uit elkaar, maar kwam in 2005 op Clapton's verzoek weer tijdelijk bij elkaar voor een serie van 4 concerten in The Royal Albert Hall te London en voor 3 optredens in Madison Square Garden te New York City.
In de loop der jaren zijn er nog diverse LP's van de band uitgebracht, waaronder: "Live Cream" (1970), "Live Cream Volume II" (1971), "Stirring The Cream" (1970), "The Best Of Cream" (1969), "The Very Best Of Cream" (1995), "Those Were The Days" (1997), "BBC Sessions" (2003), "Royal Albert Hall London" (2005), "Their Fully Authorised Story" (2005), "The Continuous History Of Rock And Roll Show No. 28 " (1982), "Heavy Cream" (1972), "Portrait Of Cream" (1975) en nog enkele andere?.
Op 6 april 2018 komt daar nog een album bij, getiteld "Nineteen Sixty-Seven", dat door het Vogon label op CD en als digitale download wordt uitgebracht en opnamen bevat van radio opnamen voor de Zweedse radio en onuitgebrachte opnamen van BBC radio sessies, waarbij vermeldenswaardig is, dat het live opnamen zijn, die tijdens concerten en live in de studio zijn gemaakt, terwijl er een beperkte oplage gepland staat bij het Mega Dodo Records voor later dit jaar.

Het album start met "N.S.U.", waarin de band een geweldige uptempo progressieve bluesrock song speelt, dat fantastisch drumwerk van Baker bevat en dit nummer wordt gevolgd door "Stepping Out", een swingend uptempo bluesrock nummer, dat diverse tempowisselingen heeft en hierin staat Clapton's gitaaarspel centraal.
In "Traintime" krijg ik een schitterende blues song te horen, waarin het mondharmonicaspel van Bruce de hoofdrol vervuld (luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie), waarna "Toad" ten gehore gebracht wordt en de band een verrukkelijk stuk progressieve rock speelt, waar een heerlijke drumssolo in zit en in "I'm So Glad" zet de band me een swingende rock song voor, waarbij stil zitten geen optie is.
Dan volgen er 2 opnamen, die op 8 november 1966 gemaakt zijn voor het programma Saturday Club en 11 november 1966 zijn uitgezonden en de eerste daarvan heet  "Sleepy Time Time", waarin de band een uitstekende rustige bluesrock song speelt, die tegen het einde abrupt wordt afgebroken en gevolgd wordt door "I'm So Glad", dat in een andere uitvoering gespeeld wordt, maar zeker net zo swingt.
Daarna hoor Cream 2 nummers spelen, die 10 januari 1967 werden opgenomen en 14 januari 1967 werden uitgezonden voor Saturday Club, waarvan "Traintime" het eerste is en ook hierin krijg ik een fantastische uitvoering van dit nummer voorgezet en is het mondharmonica spel van grote klasse en in "Toad" speelt de band een prima versie van dit progressieve rock nummer, dat een drumsolo bevat.
De laatste 2 nummers stammen van 14 juli 1967 en werden in de Joe Loss Show gespeeld; dat zijn "Tales Of Brave Ulysses", een geweldige progressieve rock song en "Take It Back", een swingende bluesrock song, die enkele prima subtiele tempowisselingen heeft.

"Nineteen Sixty-Seven" van Cream is een fantastische CD, waarvan de muziek de tand des tijds glorierijk heeft weten te doorstaan en ik kan iedere liefhebber van bluesrock en de muziek van Cream, deze uitgave dan ook ten zeerste aanraden.





Review: Moths & Locusts - Intro / Outro (Cardinal Fuzz Records, 2018) (Psychedlische Rock / Spacerock)

Moths & Locusts is een band uit Nanaimo, British Columbia, Canada, die bestaat uit: Angus Barter - zang, sologitaar, 8 snarige basgitaar, synthesizer en mellotron,Michael 'Le Serpent' Breen - solo- en basgitaar en mellotron, Dave Read - basgitaar, 6 snarige bas, synthesizer, mellotron en toon generator en Dave Bean - drums, percussie, synthesizer en zang.
De band bracht diverse singles en split singles uit, waarvan de eerste, "The Astronomical Significance Of ...", op 15 oktober 2011 in een beperkte oplage als 7"single + bonus nummer en als digitale download verscheen.
Vervolgens verschenen: "Escape From Sector C" (26 oktober 2012, digitale download single), "Nero's Tale/Nero's Surgery" (26 februari 2013, digitale single en ook verkrijgbaar als split 7" met New Colors) en "Moths & Locusts/Public Animal Split" (13 juli 2015, als 7" single en als digitale download).
Hun debuut album "Mission Collapse In The Twin Sun Megaverse" werd 1 november 2013 uitgebracht in een beperkte LP oplage op 180 gram oranje vinyl en enkele op blauw vinyl en in een zeer beperkte oplage van 50 stuks als CDr.
Op 8 juli 2016 verscheen hun tweede album, getiteld "Helios Rising" en deze werd op zwart vinyl geperst en bevat een poster inlegvel + download code en ook dit album werd in een zeer beperkte oplage van 50 stuks als CDr uitgebracht.
Het laatst verschenen album "Intro/Outro" kwam 6 oktober 2017 op de markt in een beperkte oplage van 434 stuks op geel vinyl + poster + download code, in een beperkte oplage van 145 stuks op botten kleurig vinyl + poster + download code en als CD en tevens in een 3CD bundel met "Helios Rising" en "Mission Collapse In The Twin Sun Megaverse".
Op "Intro/Outro", dat 9 nummers bevat, spelen Valentina Cardinalli - zang, Samantha Letourneau - dwarsfluit en Rob The Viking - sampels en tape echo als gast muzikanten mee.

Het album begint met "Acid Cloud (Part 1)" en daarin speelt de band een schitterend psychedelisch nummer, dat rustig begint en langzaam opgebouwd wordt, om   naar een climax gebracht te worden, waarna het verder gaat in het volgende nummer, dat "Sea Hell" heet en hierin hoor ik de band starten met een korte gesproken inleiding, die begeleid wordt met een geweldig stuk progressieve rock, dat enkele prima tempowisselingen heeft.
Daarna krijg ik een stukje hoorspel voorgeschoteld, getiteld "Hymn To Hathor" en dit bevat ruimtelijke invloeden, die een vervolg krijgen in "Strange Space", waarin de band een fantastisch swingend spacerock nummer ten gehore brengt.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
In "Acid Cloud (Part 2)" hoor ik een heerlijk psychedelisch nummer met krautrock invloeden en dit heeft een licht hypnotiserend ritme, waarmee de band me in een lichte trance brengt, om de laatste minuut met experimentele zang te eindigen en in "Scream" laat Moths & Locusts me genieten van een progressieve psychedelische song, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt.
Dan krijg ik een kort nummer te horen, dat "Roadside" getiteld is en daarin speelt de band een rustige song, die met klassiek gitaarspel begeleid wordt, waarna "He Who Has The Most Strings" volgt en ik een swingend progressief rock nummer voorgezet krijg, dat een eentonig ritme bevat, dat licht hypnotiserend werkt.
Het laatste nummer heet "Martian Sunrise" en hierin krijg ik een verrukkelijke mix van elektro en spacerock te horen, die een aanstekelijk eentonig hypnotiserend ritme bevat, waardoor ik de neiging tot dansen krijg.

Moths & Locusts heeft me met "Intro / Outro" van begin tot einde in de ban van hun fantastische muziek gehouden en ik kan liefhebbers van zowel spacerock, progressieve rock en psychedelische rock deze schijf dan ook zeer aanbevelen.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl 





Review: Sounds Of New Soma - Live At The Green Mushroom Festival (Tonzonen Records, 2018) (Psychedelische Rock / Spacerock / Krautrock)

Sounds Of New Soma (SONS) werd in 2013 te Krefeld, Duitsland opgericht en bestaat uit: Alexander Djelassi - solo- en basgitaar, synthesizer, effecten en zang en Dirk Raupach - zang, synthesizer en effecten.
De band bracht hun debuut album "Beyond The Acid Dream" op 27 februari 2014 uit in een beperkte oplage van 300 stuks op witgrijs marmer kleurig vinyl en als digitale download.
Daarna volgden: "Gandhis Labyrinth EP" (digitale download EP, 8 september 2014), "Klang Planeten 3033" (digitale download split album met Backnee Horn uit Israel, 1 maart 2015), het tweede album "Moebius Tunnel" (beperkte oplage van 250 stuks op 180 gram blauw vinyl + sticker + poster + gesigneerde kaart + download code en beperkte oplage op CD en tevens als digitale download, 29 maart 2016) en het derde album "La Grande Bellezza" (beperkte oplage van 500 stuks op 2LP oranje marmer kleurig vinyl + 12 pagina's tellend boekje + download code en beperkte oplage van 300 stuks op CD en tevens als digitale download, 25 februari 2017)
Hun vierde album heet "Live At The Green Mushroom Festival" en verschijnt 6 april 2018, via het Tonzonen Records label, in een beperkte oplage van 500 stuks op LP, waarvan er 200 op zwart, 200 op transparant en 100 op neon geel vinyl geperst worden en een klaphoes en inlegvel, inclusief CD bevatten en ook wordt het album in een beperkte oplage van 500 stuks op CD door dit label uitgebracht en vermeldenswaardig is verder nog, dat Sounds Of New Soma net als op het vorige album, bijgestaan wordt door Armin Schopper op drums.

Het album, dat 5 nummers bevat, start met "Schein" en hierin hoor ik de band een 14 minuten lang, schitterend rustig psychedelisch nummer spelen, dat me in een lichte trance  brengt en na 5 minuten iets meer vaart krijgt.
Daarna schotelt de band me "Om Namah" voor en krijg ik een fantastisch psychedelisch nummer te horen, dat in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en ruimtelijke invloeden heeft.
Dan volgt "Weinende Eidechsen" en daarin gaat Sounds Of New Soma verder met het maken van hun verrukkelijke rustige psychedelische muziek, die spacerock invloeden bevat en me in een lichte trance houdt.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Het volgende nummer heet "Projektionen" en hierin laat de band me genieten van een geweldig lekker krautrock nummer, dat zeer dansbaar is en in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.
In het laatste nummer van het album, dat "Henriette Mutterkorn" getiteld is, schotelt de band me een uitstekende swingende mix van kraut- en spacerock voor, waarbij stil zitten niet aan de orde is.

"Live At The Green Mushroom Festival" van Sounds Of New Soma bevat 5 heerlijke nummers, waarmee de band me van begin tot einde in de ban van hun muziek heeft weten te houden en ik kan dit meesterwerkje dan ook sterk aanbevelen aan een ieder, die van psychedelische rock en space- en krautrock houdt.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





maandag 26 maart 2018

Review: IAH - IAH (Kozmik Artifactz, 2018) (Stoner Rock)

IAH is een band uit Córdoba, Argentinië, die 20 januari 2017 hun debuut EP "IAH", waarop 4 nummers staan, als digitale download uitbracht, waarna op 13 juni 2017 "IAH (2 Bonus Tracks)" eveneens als digitale download verscheen.
De band bestaat uit: Mauricio Condon - sologitaar, Juan Pablo Lucco Borlera - basgitaar en José Landin - drums, terwijl Guillermo Scarpa voor de visuele effecten zorgt.

Op 23 maart 2018 verschenen deze 6 nummers als LP en zijn via Kozmik Artifactz Records in een beperkte oplage op gekleurd vinyl uitgebracht in een klaphoes.
Het album start met "Cabalgan Los Cielos", waarin de band me een licht psychedelisch progressief stoner rock nummer voorschotelt, dat in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt, waarna "Ouroboros" volgt en ik een uitstekend rock nummer te horen krijg, dat diverse tempowisselingen bevat en invloeden van melodische rock en stoner heeft.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
In "Stolas" zet IAH me opnieuw een vrij rustig progressief stoner rock nummer voor, dat een aanstekelijk ritme heeft, dat tegen het einde verandert en de band de laatste minuut een zwaar stuk stoner speelt en in "Eclipsum" brengt de band een heerlijk swingend rock nummer ten gehore, dat enkele tempowisselingen heeft en halverwege verandert in een prachtig melodisch stuk muziek.
Daarna krijg ik "La Piedra Que Sujeta El Sol" voorgeschoteld en daarin laat de band me genieten van een vrij stevig stoner rock nummer, dat in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en enkele prima tempowisselingen heeft, waarna "Nuboj" volgt en ik een fantastisch melodisch rock nummer te horen krijg, dat ook nu weer diverse tempowisselingen bevat en in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.

"IAH" van IAH bevat is een uitstekend debuut van deze Argentijnse band, die 6 verrukkelijke nummers bevat en ik kan iedere liefhebber van stoner rock deze plaat dan ook van harte aanbevelen.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: ILL - We Are ILL (Box Records, 2018) (Progressieve Rock / Punk)

ILL werd op 31 maart 2012 te Manchester, Engeland, opgericht en bestond in eerste instantie uit: Sadie Noble - sologitaar en zang, Whitney Bluzma - basgitaar en zang, Harri Shanahan - keyboards en zang en Fiona Ledgard - drums, maar sinds 2017 is ILL uitgebreid, doordat Tamsin Middleton (sologitaar en zang) de band is komen versterken.
De band heeft sinds de oprichting 3 EP's gemaakt en op 11 mei 2018 verschijnt hun debuut album "We Are ILL" via het Box Records label op CD en op transparant blauw vinyl.

Het album, dat 9 nummers bevat, start met "ILL Song" en daarin krijg ik een uitstekende mix van noise, improvisatie en rock voorgezet, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en lichte punk invloeden en een terugkerend ritme heeft (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie), waarna "Space Dick" volgt en de band een lekker swingende uptempo rock song speelt, waarin een licht hypnotiserend ritme zit.
Daarna hoor ik "Stuck On A Loop", een vrij snelle rock song, die punk invloeden heeft en een dansbaar ritme bevat en deze wordt gevolgd door "Bears", een geweldige, vrij rustige, hypnotiserende rock song, die me in een lichte trance brengt.
In "Bus Shelter" schotelt ILL me een swingende dansbare uptempo song voor, waarbij stil zitten geen optie is en tegen het einde in chaos uitmondt en in "I Am The Meat" krijg ik fantastische progressieve song te horen, waarin zware drums en ruimtelijke psychedelische synthesizer geluiden de teksten extra kracht meegeven.
Dan volgt "Slithering Lizards", een schitterende progresssieve rock song, die swingt als een trein en een licht hypnotiserend ritme heeft, dat iets over de helft van het nummer verandert en de band in een iets langzamer tempo het nummer uitspeelt, waarna "Power" te horen is en hierin speelt de band opnieuw een heerlijke, vrij rustige, rock song en vervolgens laat de band me genieten van "Hysteria", een verrukkelijke uptempo mix van punk en rock, die een zeer dansbaar ritme bevat.

"We Are ILL" van ILL is een uitstekend debuut album, dat vol fantastische nummers staat en ik kan elke liefhebber van progressieve rock en post-punk, deze schijf dan ook van harte aanbevelen.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: The Noise Figures - Telepath (Inner Ear Records, 2018) (Rock)

The Noise Figures is een band uit Athene, Griekenland, die bestaat uit: George Nikas - zang, drums, percussie en keyboards en Stamos Bamparis - sologitaar en zang.
In november 2012 bracht de band hun eerste EP "Turn Off The Lights", met daarop 4  songs, die alleen digitaal verscheen in eigen beheer uit en begon te werken aan hun debuut album, onder leiding van producer Sillboy.
Hun debuut album "The Noise Figures", dat merendeels analoog werd opgenomen, is in 2013 via het Inner Ear label verschenen op zowel CD, vinyl als digitale download en bevat 10 nummers, waarbij opgemerkt kan worden, dat de band zich heeft laten inspireren door de muziek uit San Francisco van de jaren 60.
vervolgens verscheen de 7" single "Run" / "When everybody's Gone" in 2014 als voorloper van hun album, "Aphelion" uit 2015, dat zowel op CD, vinyl en als digitale download door het Inner Ear label uitgebracht werd.
In 2017 bracht Inner Ear Records de 7" single "When The Flames Go Up" / Mute Blonde" uit en 2 maart 2018 verscheen het concept album "Telepath", dat 10 nummers bevat en geïnspireerd is door het spiritisme en persoonlijke ervaringen, via het Inner Ear label op zowel CD, vinyl als digitale download.

Het album begint met "Taste Like Time", een schitterende jaren 60 gerelateerde pop song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en een licht hypnotiserend ritme heeft en gevolgd wordt door "Strange Medium Child", een uptempo rock song, die licht psychedelische invloeden bevat en swingt.
Daarna schotelt de band me "Stay Forever Young" voor en krijg ik een swingende rock song te horen, die zeer dansbaar is en een aanstekelijk ritme heeft, waarna "Out Of Touch" volgt en de band een uptempo rock song ten gehore brengt, die me opnieuw in beweging laat komen.
In "Healing Light" krijg ik een heerlijke licht psychedelische rock song voorgezet, waar diverse tempowisselingen in zitten en in het titel nummer "Telepath"
laat The Noise Figures me genieten van een swingende rock song, die een dansbaar ritme heeft, waardoor ik weer in beweging kom.
Dan zet de band me "Hypnotized" voor en hoor ik een geweldige licht hypnotiserende song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, om gevolgd te worden door
Lethargy", een swingende uptempo rock song met een aanstekelijk dansbaar ritme, waarbij stil zitten geen optie is.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Vervolgens hoor ik "Never Sleep", een verrukkelijke afwisselende song, die vrij zwaar klinkt en "Glow Electric", een schitterende jaren 60 gerelateerde pop song, die diverse subtiele tempowisselingen heeft en tegen het einde van het nummer licht psychedelisch wordt.

"Telepath" van The Noise Figures bevat 10 heerlijke songs, waar ik volledig van genoten heb en ik kan deze plaat dan ook aanraden aan hen, die van de betere pop en rock houden.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Patrick McCallion - Keep Smiling (2040 Company / AWAL / Kobalt, 2018) (Rock)

Singer-songwriter Patrick McCallion uit Halifax, Engeland, begon in 2010 met het maken van muziek en in 2012 verscheen zijn debuut album "Nice" op CD, dat in 2011 voorafgegaan was door de digitale download single "Double Free".
Vervolgens verschenen de digitale downloads "Double Free" (2013 re-mix), "Murky Waters" / "A Little Light Entertainment" (2014, gratis), "The Amsterdam Bootlegs 01" (mei 2017), "The Amsterdam Bootlegs 02" (juni 2017), "The Complte Amsterdam Bootlegs" (juni 2017),  "The Amsterdam Bootlegs 03" (augustus 2017), "The Amsterdam Bootlegs 04" (september 2017) en "Selections From The Amsterdam Bootlegs" (januari 2018).
Zijn single "D.O.G.", die 16 februari 2018 verscheen via 2040 Company/ AWAL/ Kobalt staat ook op zijn EP Keep Smiling, die op 30 maart 2018 op CD wordt uitgebracht door Company/ AWAL/ Kobalt en tevens als digitale download.

Het album begint met "Coffee" en daarin speelt hij een lekker in het gehoor klinkende pop song, die akoestisch start, maar dan over gaat in een geweldige swingende rock song.
Dan zet hij me "D.O.G." voor en krijg ik een prachtige aanstekelijke song te horen, die enkel prima tempowisselingen bevat en waarbij stil zitten geen optie is.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Daarna laat Patrick me genieten van "Murky Waters", dat start met de tonen van "Green Onions" van Booker T.& Te MGs, om over te gaan in een afwisselende rock song, die dansbaar is en me opnieuw in beweging zet.
In "Bedlam (It's A Hell Of A Town)" krijg ik een fantastische swingende song voorgeschoteld, die hardrock invloeden bevat en enkele subtiele tempowisselingen heeft en in het laatste nummer "The Death Of Coney Island" speelt hij een mooie rustige pop song op, waarbij hij zich zelf begeleidt op een akoestische gitaar.

"Keep Smiling" van Patrick McCallion is een uitstekende CD, die 5 heerlijke nummers bevat, die ik iedere liefhebber van de betere pop en rock kan aanraden.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl