zondag 21 januari 2018

Review: Love Machine - Times To Come (Unique Records, 2018) (Pop)

Love Machine is een band uit Düsseldorf en Keulen, Duitsland, die bestaat uit: Marcel Rösche - zang en percussie, Hendrik Siems - sologitaar en zang, Felix Wursthorn - sologitaar, synthesizer en zang, Thibaut Sanli - basgitaar en Noel Lardon - drums, percussie, orgel, saxofoon en zang.
De band bracht 2 april 2014 hun debuut album "A Present To The Galaxy" als digitale download in eigen beheer uit en deze werd op 22 april 2016 gevolgd door het album "Circles", dat via het Tonzonen Records label in een beperkte oplage op LP verscheen en tevens als CD en als digitale download werd uitgebracht.
De van het album getrokken single "Sun Paradox" kreeg bij MTV Duitsland aandacht en werd gedraaid bij radio 1Live en enkele underground radio stations.
De laatstse 3 jaar toerde Love Machine bijna constant door Duitsland en speelde in clubs en op festivals als Burg Herzberg, maar ook trad de band op in diverse landen in Europa, zoals: Frankrijk, Denemarken, Polen en Engeland, waarbij het podium werd gedeeld met bands als: Acid Mothers Temple, Kikagaku Mojo en The Flying Eyes.
Hun derde album "Times To Come", dat in maart 2018 via Unique Records op LP en CD verschijnt, is op 15 december 2017 vooraf gegaan door de single "Times To Come".

Het album, dat 7 nummers bevat, start met "Earth, Again" en daarin begint de muziek in een erg langzaam tempo, om na een halve minuut over te gaan in een aangenaam klinkende pop song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en halverwege verandert in een swingend stukje progressieve rock.
Daarna hoor ik het titel nummer "Times To Come", een eentonig klinkende song, waarin prima samenzang zit (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en dit nummer wordt gevolgd door "Visions", een zeer psychedelisch experimenteel startend instrumentaal nummer, dat halverwege over gaat in een fantastisch symfonisch stuk muziek.
In "Solar Phallus" krijg ik een uitstekende rustige pop song, die progressive rock en lichte countryrock invloeden heeft en in "Blue Eyes" zet Love Machine me een lekker in het gehoor klinkende swingende song voor, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en een aanstekelijk ritme bevat, dat aanzet tot dansen.
Dan krijg ik "To The Universe" voorgeschoteld, waarin de band opnieuw een prachtige vrij rustige pop song ten gehore brengt en deze wordt gevolgd door "Got To Love", een heerlijke dansbare melodische pop song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, dat tegen het einde versneld wordt, invloeden van de Allman Brothers Band en gospel muziek bevat en swingt.

"Times To Come" van Love Machine is een prima plaat, die me geen moment verveeld heeft en ik kan deze schijf dan ook aanraden, aan een ieder, die van de betere pop muziek en licht progressieve rock houdt.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: The Devils - Iron Butt (Voodoo Rhythm Records, 2017) (Noise Rock & Roll)

The Devils uit Napels, Italië werd in maart 2015 opgericht door Gianni Vessella - sologitaar en zang en Erica Toraldo - drums en is genoemd naar Ken Russel's B-film The Devils uit 1971.
Het duo haalt hun muzikale inspiratie uit de muziek van The Cramps, Jon Spencer, Hound Dog Taylor, The Oblivians, Fugazi, The Gories en Hasil Adkins, om er maar een paar te noemen.
Sinds hun oprichting deed de band ontelbare optredens in Italië en Frankrijk, waar ze Jim Diamond van The Dirtbombs ontmoetten, die hun debuut album tussen 15 en 19 februari 2016 te Montpellier, Frankrijk, opnam en op dezelfde dag, dat ze Jim ontmoetten, kregen ze een contract bij Voodoo Rhythm Records, doordat Reverend Beat-Man die dag in dezelfde stad aanwezig was en de band zag optreden.
Hun debuut album "Sin, You Sinners!", dat zowel op CD als op LP is verschenen, werd in 2016 uitgebracht en op 15 december 2017 door "Iron Butt" opgevolgd, dat eveneens op LP en CD verscheen via Voodoo Rhythm Records.

Het album, dat 10 nummers bevat, start met "Put Your Devil Into My Ass" en daarin hoor ik de band een korte heftige noise rock song spelen, die met hoge snelheid mijn gehoorgang binnen komt en gevolgd wordt door "Red Grave", een geweldige ruige garagerock song, die lichte surf invloeden heeft (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie).
Daarna volgt "Pray Your Parrots", een snelle rock song, die ook in een hoog tempo gespeeld wordt, waarna ik "Guts Is Enough" voorgezet krijg, waarin de band hun visie op de legerzang van marcherende Amerikaanse soldaten laat horen en die wordt met de snelheid van het licht gespeeld.
Dan hoor ik "White Collar Wolf", een schitterende vrij rustige blues gerelateerde song, die een slepend ritme bevat en gevolgd wordt door "Don't Tell Jesus", een korte heftige snelle noise rock song.
In "Big Is Our Sin" zet The Devils me weer zo'n heftige snelle noise rock song voor, waarin enkele tempowisselingen zitten en in "Radio Maria Anthem" laat de band me genieten van een instrumentaal rock nummer.
Vervolgens hoor ik "The Devil's Trick Is Not A Treat", een fantastische swingende rock & roll song, die een licht hypnotiserend ritme bevat en gevolgd wordt door "The People Suite", dat vrij rustig begint, om halverwege te ontaarden in een heftige ruige snelle noise rock & roll song, waar de vonken vanaf spatten.

"Iron Butt" van The Devils is een korte, maar heerlijke plaat, die in hoge snelheid gespeeld wordt en zeker bij liefhebbers van dit genre in de smaak zal vallen en ik kan deze schijf dan ook ten zeerste aanraden.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Tautologic - Re Psychle (Turtle Down Music, 2018) (Pop)

Tautologic werd in 1997 te Chicago, Illinois, Amerika, opgericht door Ethan Sellers - zang, sologitaar en keyboards en Pat Buzby - drums en enkele vrienden van de universiteit van Chicago.
Vanaf 1998 begon de band optrdens te doen en nummers op te nemen, waarna in 2000 hun debuut CD "West Is North, East Is South" verscheen, die goede kritieken kreeg in zowel Amerika als Europa.
In 2002 verscheen hun tweede album "The Basement Sessions", dat meer funk invloeden bevat en waarin voor het eerst een sologitaar gebruikt werd.
vervolgens werd tussen 2005 en 2007 het album "Re:Psychle" opgenomen, maar door financiele problemen bleef de CD 10 jaar lang op de planken liggen.
Doordat de meeste bandleden hun studie afmaakten en verhuisden naar andere staten, vormden Sellers en Buzby een nieuwe band.
Zo kwamen Nathan Britsch - basgitaar, Chris Greene - saxofoon, Emily Albright- viool en zang en Jay Montana - sologitaar bij band, terwijl op de CD "Re:Psychle" ook bijdragen van voormalig bandleden Aaron Weistrop - sologitaar, Jeff Yang - viool en Jennifer Justice - zang te horen zijn en Nick Photinos - cello en Michael Maccaferri - klarinet als gast muzikanten meespelen.

Het album, dat op 18 januari 2018 via het Turtle Down Music werd uitgebracht, bevat 10 nummers en begint met "Loud Shoes" en daarin hoor ik de band het nummer met een mooie ietwat trieste ondertoon starten, maar na korte tijd verandert de muziek en krijg ik een song voorgezet, die theater, funk, rock en experimentele invloeden bevat en in een gemiddeld tempo gespeeld wordt (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en gevolgd wordt door "Not If But When", waarin de band een mix van pop, funk en rock speelt, die diverse tempowisselingen heeft.
Daarna volgt "The Admiral", een vrij rustige pop song die met een triest klinkend viool spel begeleid wordt en langzaam iets meer vaart krijgt, om tegen het einde terug te keren naar de begin tonen van het nummer, waarna de band me "The Professor" voorschotelt en hoor ik hen een uitstekende pop song spelen, waarbij het tempo niet erg hoog is en de muziek een mix is van psychedelische muziek, progressieve pop en klassiek.
In "On Your Left"speelt de band een dansbare mix van reggae, ska, pop en exotische muziek, die een aanstekelijk ritme bevaat en in "The Choirboy" schotelt Tautologic me een swingende uptempo pop song voor, die zeer dansbaar is en halverwege tijdelijk rustiger wordt, om kort daarna weer terug te keren naar het uptempo, waarna de band dit nogmaals herhaalt en tot het einde in een rustig tempo blijft spelen.
Dan volgt "Coltrane Supermarket", dat met experimentele jazz start, om na 10 seconden over te gaan in een heerlijke aanstekelijke pop song, waarna "The Whistler" volgt en de band me laat genieten van een uitstekende mix van folk en pop, waarbij het moeilijk is om niet in beweging te komen.
Vervolgens hoor ik "The Gospel Lady", een prachtige, vrij rustige, pop song, die gevolgd wordt door "Osaka Garden", een lekker in het gehoor klinkende pop song, die met politie sirenes begint en met ganzen eindigt.

"Re: Psychle" van Tautologic is een prima album, dat uitstekende muziek bevat en ik kan deze schijf dan ook aanraden, aan iedere liefhebber van pop muziek in het algemeen.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Guillaume Marietta - La Passagère (Born Bad Records, 2017) (Pop)

Guillaume Marietta, speelde in de bands The Feeling Of Love, waar hij op 2 albums meespeelde en Raw Death, waarop hij op 1 album te horen is, komt uit Metz, Frankrijk en bracht onder de naam Marietta zijn debuut album "Basement Dreams Are The Bedroom Cream", in 2015, op CD via Born Bad Records, waarna in 2016 een nummer van hem via het compilatie album "La Souterraine Vol. 9" (LP) van het La Souterraine label verscheen.
Daarna toerde hij 2 jaar met zijn band en speelde goed ontvangen optredens in Villette Sonique, Rock en Seine, Levitation Festival, Musiques Volantes en Bars en Trans, om vervolgens zijn album "La Passagère" in Los Angeles, California, Amerika onder leiding van singer-songwriter/producer Chris Cohen op te nemen, waarna Kenneth Gilmore de uiteindelijke mix deed.
Op 20 oktober 2017 werd het album La Passagère door Born Bad Records uitgebracht en daarvan werd de single "Nos Ventres Nus" getrokken en vermeldenswaardig is verder, dat de CD versie een 16 pagina's poster boekwerkje bevat, terwijl de LP uitvoering een geprinte binnenhoes heeft.

Het album bevat 9 in het Frans gezongen nummers, waarvan "La Carte" het eerste is en daarin brengt Guillaume een licht psychedelische pop ten gehore, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt, om gevolgd te worden door het op single verschenen "Nos Ventres Nus", waarin ik een uitstekende pop song voorgezet krijg, die enkele subtiele tempowisselingen heeft.
Daarna volgt "La Grande Ville Malade", een aanstekelijk klinkend song, die in een gemiddeld dansbaar tempo gespeeld wordt en gevolgd wordt door "Electricité", een lekker in het gehoor klinkend mix van jaren 80 elektro en pop, die in een vrij rustig tempo ten gehore gebracht wordt.
Dan schotelt Guillaume me "La Bouche Du Vent" voor en hierin krijg ik een licht psychedelische pop song te horen, waarna "L'Insecte Dans Ma Bouche" volgt en ik een mix van pop en new wave hoor, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en een licht hypnotiserend ritme bevat (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie).
In "Livide Est La Nuit" speelt hij een prachtige, vrij rustige, pop song en in de titel song "La Passagère" laat hij me genieten van een schitterend rustige pop song, die new wave invloeden heeft en in "Maud La Nuit" schotelt hij me opnieuw een mooie rustige song voor.

"La Passagère" van Guillaume Marietta is een prima plaat, die het beluisteren meer dan waard is en ik kan iedere liefhebber van de betere pop deze schijf dan ook aanraden.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





maandag 15 januari 2018

Review: The Cable Bugs - Have A Ball (Wolverine Records, 2017) (Rockabilly / Rock & Roll)

The Cable Bugs is een Duits-Belgische band uit Aken en Eupen, die halverwege 2002 werd opgericht door leden, die eerder in andere bands actief waren en bestaat uit: Mark Diceman - zang en slaggitaar, Richie Bravo - sologitaar en zang, Johnny Basser - contrabas en zang en Kalle Boston - drums en zang.
De bandleden lieten zich muzikaal beïnvloeden door de muziek van Reverend Horton Heat, The Paladins, Batmobile en The Stray Cats en deelden het podium met onder andere: Slim Jim Phantom (Stray Cats), Restless en The Stargazers.
The Cable Bugs bracht op 10 oktober 2012 hun debuut album "Oh My Bug" in eigen beheer uit en deze werd 1 december 2017 gevolgd door "Have A Ball", die op CD en LP via het Wolverine Records label verscheen.

Het album bevat 13 nummers en begint op kant-A met "Mercenary Blues", waarin ik een swingend rockabilly nummer te horen krijg, dat invloeden uit de muziek van Django Rheinhart bevat en in een vrij hoog tempo gespeeld wordt, om gevolgd te worden door de titelsong "Have A Ball", een geweldige uptempo rock & roll song, die enkele subtiele tempowisselingen bevat en swingt.
Daarna zet de band me "You Need" voor en daarin speelt de band een afwisselende rock & roll song met lichte rhythm & blues invloeden, waarna "My Cat's Cat's Gone" volgt en ik opnieuw een schitterende rock & roll song te horen krijg, waarbij stil zitten geen optie is.
In "Pay Day" blijf ik om stoel mee zitten swingen met de heerlijke rock & roll muziek en in "Wandrin' Around" verrast de band me door een prachtige rustige jaren 50 gerelateerde song te spelen, waar een aanstekelijk ritme in zit.
Dan volgen de songs van kant-B en de eerste daarvan heet "Too Much Of This", waarin The Cable Bugs me een lekker in het gehoor klinkende swingende rockabilly song voorschotelt, waar invloeden van The Stray Cats hoorbaar zijn en dit nummer wordt gevolgd door "Screams Of Fear", een fantastische rockabilly song, die in een hoog tempo gespeeld wordt en enkele prima tempowisselingen heeft.
Vervolgens schotelt de band me "I Want My Boogie, Baby!" voor en hierin hoor ik een uitstekende uptempo mix van rock & roll, blues en boogie, die swingt als een trein, waarna "Spock Rock" volgt en ik een weer een heerlijke uptempo rock & roll song hoor, die halverwege even iets rustiger gespeeld wordt en gevolgd wordt door de enige cover van het album, getiteld "Black Diamond" (Roy Brown) en ook deze song swingt als een trein.
Verder hoor ik "One More Train", een verrukkelijke rockabilly song, die in een hoog tempo gespeeld wordt en me in beweging houdt en "Rainsin' Hell" is weer zo'n prima uptempo rock & roll song.

"Have A Ball" van The Cable Bugs bevat 13 fantastische swingende jaren 50 gerelateerde rock songs, waar ik van begin tot einde van genoten heb en ik kan iedere liefhebber van rock & roll en rockabilly deze schijf dan ook ten zeerste aanbevelen (luister naar gedeelten van nummers via de youtube link onder de recensie).

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via  www.osuradio.nl






Review: Waelder - Non Places (Denovali Records, 2018) (Elektro / Industrieel)

Waelder werd in 2012 opgericht door Moritz Nahold - cello, saxofoon, synthesizer en drums uit Wenen, Oostenrijk en Jan Preissler - solo- en basgitaar, mandoline, piano, doedelzak en zang uit Berlijn, Duitsland en bij hun live shows worden ze regelmatig bijgestaan door diverse visuele artiesten.
Op 1 januari 2013 bracht het duo hun eerste EP "Firn" uit als digitale download en op 10 april 2015 verscheen hun debuut album "Anachronie" als 2LP, CD en als digitale download via het Kreismusik label.
Het tweede album van de band, "Non Places", verschijnt 26 januari 2018 via het Denovali Records label op LP, CD en als digitale download en werd op diverse tijden en locaties te Berlijn en Wenen opgenomen.

Het album bevat 8 nummers en begint met "Iolanta", een geweldige mix van avant garde, elektro en industrieële muziek, die swingt en een licht hypnotiserend ritme heeft.
In "Omr" speelt Waelder opnieuw een dansbare mix van industriële muziek en elektro, die diverse tempowisselingen bevat en in "Ivory" krijg ik een vrij duister klinkend stuk industriële muziek voorgezet.
Dan hoor ik "Dybuk" en ook dit is een vrij zwaar klinkend nummer, dat in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en lichte avant garde invloeden bevat en wordt gevolgd door "Sdfs", een soundscape, die lichtelijk psychedelisch over komt, enigszins vals lijkt te klinken en in een rustig tempo gespeeld wordt.
Daarna zet Waelder me "& Found" voor, dat in een rustig tempo start, om na enkele minuten meer snelheid te krijgen en in een heerlijke mix van ambient en pop te veranderen, die abrupt eindigt, waarna "Every Child May Joy To Hear" volgt en ik een uitstekend stukje ambient voorgeschoteld krijg, waar een korte onderbreking in zit.
Het album wordt afgesloten met "Loss", waarin de band een dansbare mix van industriële muziek en soundscapes ten gehore brengt, die enkele tempowisselingen heeft en in een gemiddeld tempo gespeeld wordt (luister naar dit nummer via de soundcloud link onder de recensie).

"Non Places" van Waelder is een prima album, dat ik iedere liefhebber van industriële muziek, elektro en avant garde kan aanraden.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via  www.osuradio.nl





Review: Forever Pavot - La Pantoufle (Born Bad Records, 2017) (Filmmuziek / Psychedelisch)

Forever Pavot werd in 2011 te Parijs, Frankrijk opgericht door zanger/keyboardspeler Emil Sornin, die bij live optredens wordt hij bijgestaan door Livio - sologitaar, Benoit - basgitaar en Cedric - drums.
In 2012 bracht Emil zijn debuut 7" vinyl single "Christophe Colomb" in een zeer beperkte oplage van 50 stuks in eigen beheer uit en in 2013 verscheen deze single met 2 andere nummers op een 7" EP met die zelfde naam in een beperkte met de hand genummerde oplage van 300 stuks via het Frantic City Records label, die de EP in 2015 nogmaals in een beperkte oplage van 300 met de hand genummerde exemplaren uitbracht.
Daarna verschenen: "Miguel El Salam" / "La Rabla" (7" wit vinyl single in een beperkte oplage van 250 stuks op 28 januari 2014 via The Sound Of Salvation), "Le Passeur D'Armes" (7" single, 16 mei 2014 via Requiem Pour Un Twister en Croque Macadam), "Rhapsode" (CD album, CD promo album, vinyl LP en beperkte oplage vinyl LP + 7" single, 10 november 2014 via Born Bad Records) (waarop Benjamin Glibert - solo- en basgitaar en Catherine Hershey - zang als gastmuzikanten mee spelen), "Le Bon Coin Forever" (7" 33 toeren single met boekje, 19 februari 2016 via Born Bad Records en Le Confort Moderne), split 7" met Calypso, onder de naam "Forever Calypso" via Croque Macadam en op 16 april 2016 (Record Store Day) verscheen de split Dorian Pimpernel, Forever Pavot, Julien Gasc - Moonshine Volume 1 met gratis download coupon via Born Bad Records.
Zijn laatst verschenen album (10 november 2017) heet "La Pantoufle" en werd eveneens op LP en CD via het Born Bad Records label uitgebracht.

Het album, dat 13 nummers bevat, begint met "Le Beefteak", waarin ik een licht psychedelische song te horen krijg, die live opgenomen is, diverse tempowisselingen heeft en invloeden uit filmmuziek bevat en gevolgd wordt door "La Soupe À La Grolle", dat mysterieus begint om te veranderen in een fantastische licht psychedelische song, die sterke invloeden uit filmmuziek bevat en in een gemiddeld dansbaar tempo gespeeld wordt.
Daarna zet de band me "The Most Expensive Chocolate Eggs" voor en me laat genieten van een schitterende psychedelische filmmuziek song te horen, die elektronische invloeden uit de muziek van Pierre Henry heeft en diverse tempowisselingen bevat, waarna de band me "Jonathan Et Rosalie" voorschotelt, waarin de band een kort sensueel klinkend nummer speelt, dat met gehijg gepaard gaat.In "La Pantoufle Et Dans Le Puits" speelt de band een schitterend mysterieus klinkend nummer, waarin sterke invloeden uit filmmuziek en diverse prima tempowisselingen zitten (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en in "Les Cigouilles" krijg ik kort mysterieus psychedelisch instrumentaal nummer te horen.
Dan hoor ik "Hutre", een fantastische licht psychedelische song, waar invloeden uit filmmuziek en theater in zitten en deze wordt gevolgd door "Père", een kort zwaar klinkend instrumentaal nummer, dat klassieke invloeden heeft.
Vervolgens hoor ik "Les Cordes", een prachtig melodisch nummer, dat enkele tempowisselingen en lichte jazz invloeden heeft, waarna "Cancre" volgt en ik een schitterend swingend elektro nummer hoor, dat psychedelische invloeden heeft.
Verder zet de band me "Au Pas De L'Assassin" voor en krijg ik weer zo'n uitstekend stuk instrumentale filmmuziek te horen, waarin experimentele elektronische geluiden zitten.
Daarna volgen "Ca Lance", een aanstekelijke dansbare song, waarin pop en elektro samen komen en die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, maar tegen het einde experimenteel wordt en "La Belle Affaire" een prachtig melodische song, die vrij luchtig klinkt en een aanstekelijk ritme heeft.

"La Pantoufle" van Forever Pavot bevat 13 heerlijke nummers, die lekker in het gehoor klinken en ik kan liefhebbers van filmmuziek, alsmede psychedelische muziek deze schijf dan ook van harte aanbevelen.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via  www.osuradio.nl