maandag 27 februari 2017

Review: Lyres - Lucky 7 (Munster Records, 2017) (Garagerock)

Lyres werd eind jaren 70 te Boston, opgericht uit de overblijfselen van de legendarische band DMZ.
De oorspronkelijke band bestond uit: Jeff Conolly - zang en orgel, Rick Coraccio - basgitaar, Ricky Carmel - sologitaar en Paul Murphy - drums.
Na diverse bezettingswisselingen bestaat de band tegenwoordig uit: Jeff Conolly - zang en orgel, Steve Aquino - sologitaar, Dave Szczepaniak - basgitaar en Paul Murphy - drums.
Lyres bracht de albums: "On Fyre" (1984), "Lyres Lyres" (1986), "A Promise Is A Promise" (1988), "Recorded Live At Cantones" (Pryct, 1987), "Happy Now" (1988) en "Some Lyres" (1994) uit, plus de EP's: "Buried Alive" (12", 45 toeren, 1981, Ace of Hearts), "Lyres" (1985, New Rose) en "Nobody But Lyres" (12", 33 toeren, 1992, TAANG! Records) en verder de singles: "How Do You Know?" / "Don't Give It Up Now" (1979, Sounds Interesting), "Help You Ann", "We Sell Soul" / "Busy Body" (2006, Tanng Records) en "Don't Give It Up Now" / "How Do You Know?" (2007, Dirty Water Records) en de CD's: "On Fyre + 8 Bonus Tracks" (1984, New Rose) en "A Promise Is A Promise" (1988, Ace Of Hearts).
De band bracht in de periode 1979-1991 7 7" vinyl singles uit.
Deze zijn in 2017 samen met hun eerste proefpersing, die nooit uitgebracht werd, op CD verschenen en tevens in een beperkte oplage van 700 stuks als 7 7" singles + CD uitgebracht inclusief een 20 pagina's tellend boekje met foto's en bijschriften van Jeff Connoly.

Het album, dat 16 nummers bevat, start met "How Do You Know?", de A-kant van de proefpersing,  die 2 weken na hun oprichting live werd opgenomen en hierin hoor ik de band een aanstekelijke, lekker in het gehoor klinkende, garagerock spelen, waarbij het tempo gemiddeld is en deze wordt gevolgd door de B-kant "It's All Right", een swingende rhythm & blues song, die aan de muziek van de beat bands uit begin jaren 60 doet denken.
Daarna krijg ik de single opname van "How Do You Know?" voorgeschoteld en daarin laat de band me nogmaals genieten van deze heerlijke song, waarvan ik de live uitvoering net iets ruiger vind klinken.
Dan zet de band me "Don't Give It Up Now" voor, een uitstekende swingende garagerock song, die invloeden bevat van "Hey Little Girl" van The Syndycate Of Sound en gevolgd wordt door "Buried Alive", een swingende rock song, die een vrij eentonig ritme heeft.
In "High On Yourself" speelt de band een geweldig nummer in de stijl van The New York Dolls, dat swingt en in "What A Girl Can Do" laat de band me genieten van een lekkere swingende rock & roll song.
Vervolgens hoor ik "Help You Ann", een uitstekende rock song, waar diverse subtiele tempowisselingen in zitten (luister naar een gedeelte van dit nummer via de youtube link onder de recensie) en deze wordt gevolgd door "I Really Want You Right Now", een heerlijke licht psychedelische garagerock song, waarin de zang extra benadrukt wordt, doordat deze tegen het einde tweestemmig gezongen wordt.
Daarna schotelt Lyres me "Someone Who'll Treat You Right Now" voor en hoor ik een fantastische rock song, waarin een psychedelisch orgeltje te horen is.gevolgd door "I'll Try Anyway", een lekker in het gehoor klinkende rock song.
Verder hoor ik "She Pays The Rent", waarin de band de kant van de rhythm & blues op gaat en ik een invloeden van Motown ontwaar en in "Not Looking Back" zet de band me een fantastische mix van rock en psychedelische muziek voor, die swingt als een trein.
In "You Won't Be Sad Anymore" krijg ik een aanstekelijke swingende dansbare rock song te horen, in "Here's A Heart", een schitterende beaat song, die in de stijl van de Britse jaren 60 bands gespeeld wordt en in "We Sell Soul" krijg ik opnieuw een verrukkelijke beat song voorgeschoteld, die invloeden van Eric Burdon & The Animals bevat.

"Lucky 7" van Lyres is een schitterende CD, die vol met fantastische songs staat en ik kan iedere liefhebber van garagerock, beat en rhythm & blues aanraden, deze eens te gaan beluisteren.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl




Review: Carousel Kings - Charm City (Victory Records, 2017) (Powerpop)

Carousel Kings werd in 2008 door David Alexander (zang) te Lancaster, Pennsylvania, Amerika, opgericht.
In 2009 verscheen de debuut EP "Here Comes Trouble" via CI Records, gevolgd door "Speak Frantic" (CI Records, 2010), "A Slice of Heaven" (CI Records, 2012), "Road Warrior" (EP, CI Records, 2012), "Unity" (CI Records, 2014), "Duality" (akoestisch album, CI Records, 2014) en de EP "Three Christmas Classics" (Split met The Great Heights Band, CI Records, 2015).
Na diverse bandwisselingen bestaat Carousel Kings sinds 2014 uit: David Alexander - zang, Cody Jay Williams - basgitaar, Will Barovick - sologitaar en Danny Wilkins - drums en in deze bezetting werd hun album "Charm City" opgenomen, dat op 10 februari 2017 uitgebracht is door het Victory Records label.
De band toerde met onder andere: Panic! At The Disco, Less Than Jake, Rise Against, City Lights en de 2015 Vans Warped Tour.
Carousel Kings wilde een concept album maken en dachten na over de naam van het album, die rustgevend moest zijn en ook hun glossy pop melodieën moest weergeven, zodat de band koos voor Charm City, een droom plaats, waarin een trippy wereld gedeeld wordt door iedereen en toch uniek is voor het individu, maar altijd bereikbaar.

Het album bevat 13 nummers en start met "Grey Goose", een lekker in het gehoor klinkende swingende mix van powerpop en punk, die in een vrij hoog tempo gespeeld wordt en enkele prima tempowisselingen bevat en gevolgd wordt door "Glory Daze", een uptempo powerpop song, die aanzet tot dansen en enigszins commercieel klinkt.
Daarna krijg ik "Here, Now, Forever" voorgezet en ook daarin speelt de band een uitstekende uptempo pop song, waarna "Bad Habit" volgt en ik een swingende mix van powerpop en heavy rock te horen krijg, die diverse subtiele tempowisselingen heeft.
Dan schotelt Carousel Kings me "Something Isn’t Right" voor en hoor ik de band rustig beginnen en een mooie pop song spelen, die halverwege van tempo verandert en over gaat in een mix van powerpop en metal, om rustig te eindigen, waarna ik "Hate Me, Love Me" te horen krijg, waarin de band de muziek in de stijl van de vorige nummers blijft spelen, dat wil zeggen: in een vrij hoog tempo, commercieel in het zelfde ritme. (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
In "Charm City" is dat eveneens het geval, waardoor de muziek me lichtelijk begint tegen te staan en in "Dynamite" hanteert de band hetzelfde principe nogmaals, zodat ik in feite steeds hetzelfde ritme blijf horen.
Vervolgens zet de band me "Unconditionally" voor en ook daarin verandert er niet veel en krijg ik een uptempo powerpop song te horen, die afwisselend snel en rustig klinkt en met "Fractals" laat de band me een vrij snelle rock song horen, die invloeden van pop en heavy rock bevat.
Verder hoor ik "Punch Drunk", een snelle mix van powerpop en punk, "Fool’s Gold", eveneens een swingende uptempo powerpop song en "You Never Will", een lekkere swingende snelle mix van punk en powerpop.

"Charm City" van Carousel Kings bevat 13 swingende nummers, die het beluisteren meer dan waard zijn, ondanks het feit, dat veel nummers van het album in dezelfde stijl gespeeld worden, waardoor er weinig variatie in de muziek zit, maar ik kan liefhebbers van dit genre toch aanraden, deze prima schijf eens te gaan beluisteren.




Review: Cozmic Corridors - Cozmic Corridors (Mental Experience, 2017) (Elektronisch / Psychedelisch / Rituele Muziek)

Rond 1972-1973 verscheen het album Cozmic Corridors van de band Cozmic Corridors, die uit Keulen, Duitsland, kwamen en bestond uit: Alex Meyer - synthesizer en keyboards, Peter Föster - sologitaar, Pauline Fund - zang en Hans-Jürgen Pütz - drums.
het album werd in een zeer beperkte oplage uitgebracht door Toby "The Mad Twiddler" Robinson op zijn Pyramid label en werd handmatig geperst.
Het Mental Experience label heeft deze LP op 15 februari 2017, zowel op vinyl als op CD, opnieuw uitgebracht, waarbij vermeldenswaardig is, dat de LP uitgave een digitale download coupon bevat.

Het album, dat 5 nummers bevat, start met "Dark Path" en hierin hoor ik de band een schitterend elektronisch nummer, dat psychedelisch, licht dreigend en mysterieus klinkt en in een langzaam tempo gespeeld wordt. (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Daarna volgt "The Summit", waarin de band me een heerlijk elektronisch nummer voorschotelt, waarin een eentonig ritme van de synthesizer te horen is, waar tussendoor uitstekend orgelspel gespeeld wordt.
Halverwege verandert dit en gaat de muziek de kant op van kerk muziek, om tegen het einde weer in een eentonig ritme gespeeld te worden.
Dan krijg ik "Mountainside" te horen en dit start met een indringende toon, die langzaam over gaat in een eentonig terug kerend ritme, dat vergezeld gaat met religieuze achtergrond zang, waarbij het effect wordt gecreëerd, dat ik één of andere kerk dienst bij woon.
In "Niemand Versteht" gaat Cozmic Corridors verder met het maken van rustige muziek en zet me een prachtig elektronisch nummer voor, waarin gesproken tekst door vrij zware, eentonige, orgel muziek wordt ondersteund.
In het laatste nummer, dat "Daruber" heet, laat de band me genieten van een ruimtelijk klinkend, licht psychedelisch, dreigend mysterieus stuk muziek, dat tevens rituele klanken bevat.

"Cozmic Corridors" van Cozmic Corridors bevat 5 rustige nummers, waarmee de band me van begin tot einde heeft weten te boeien en me het idee gaven in een lange trip te zitten en ik kan iedere liefhebber van zowel elektronische als psychedelische muziek aanraden, deze geweldige schijf eens te gaan beluisteren.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl




Review: Kreidler - European Song (Bureau B Records, 2017) (Krautrock)

De uit Düsseldorf, Duitsland afkomstige band Kreidler werd begin 1994 opgericht door Thomas Klein - drums, computer en elektronica, Andreas Reihse - synthesizer, computer en elektronica, Detlef Weinrich - samples, computer en elektronica en Stefan Schneider - basgitaar, computer en elektronica.
Laatstgenoemde verliet de band in 1998 om To Rococo Rot op te richten en hij werd vervangen door Alexander Paulick, die tot 2001 de nieuwe basgitarist van Kreidler werd, om in 2008 terug te keren in de band.
In 1994 verscheen het debuut album "Riva" via een klein Parijs label, waarna meer dan 20 andere uitgaven volgden, waaronder 2 live albums en 3 soundtracks plus 9 singles en EP's.
Hun uitgaven verschenen via diverse labels, zoals: En Contresens, Stewardess, Finlayson, Captain Trip, Mute, KiffSM, Wonder, italic, Bureau-B
Het album "ABC", uit 2014, dat in Tiblisi, Georgië, opgenomen werd, is de opvolger van "DEN" uit 2012 en van het album verscheen ook een film, die, net als de film clips van "DEN" door Heinz Emigholz gemaakt werd en bij de opnamen van het album "ABC" werkte Kreidler samen met het zangkoor Georgian Singers.
Zijn nieuwe album heet "European Song" en wordt door het Bureau B Records label op 7 april 2017 uitgebracht als LP, inclusief CD, in een beperkte oplage op goudkleurig vinyl, als LP inclusief CD, als CD en als digitale download.
Het was echter de bedoeling een heel ander album uit te brengen, want Kreidler had al een ander album opgenomen, dat klaar lag om uitgebracht te worden, waarbij de mastering sessie voor november 2016 al geboekt was, maar door de toestand in Europa en Amerika, veranderde Kreidler van idee en begon te werken aan "European Song".
Het album, dat bestaat uit 5 spontaan geïmproviseerde nummers, werd live in de studio opgenomen.

Het eerste nummer van de plaat heet "Boots" en daarin hoor ik de band een schitterend eentonig krautrock nummer spelen, dat een hypnotiserende werking op me heeft en me in beweging brengt.
Daarna schotelt de band me "Kannibal" voor en krijg ik eveneens een geweldig swingend krautrock nummer te horen, dat een licht hypnotiserend dansbaar ritme bevat en gevolgd wordt door "Coulées", dat ook nu weer een dansbaar hypnotiserend ritme heeft, terwijl de krautrock in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en lichtelijk experimenteel klinkt.
Dan brengt Kreidler "Radio Island" ten gehore en zet me een fantastisch swingend stuk hypnotiserende krautrock voor, waarmee de band me in een lichte trance en in beweging brengt, want stil zitten hierbij is niet mogelijk.
Als laatste nummer krijg ik "No God" te horen en ook dit is weer zo'n verrukkelijk swingend krautrock nummer, waarmee de band me in de ban van hun muziek weet te houden.

"European Song" van Kreidler is een geweldig album, dat me van begin tot eind in beweging heeft gezet, waarbij de band me volledig heeft geboeid en ik kan deze heerlijke plaat dan ook aanraden aan iedere liefhebber van krautrock en dansbare muziek.(luister naar gedeeltes van het album via de soundcloud link onder de recensie)

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl




maandag 20 februari 2017

Review: Brinsley Schwarz - It's All Over Now (Mega Dodo Records, 2017) (Pop)

Brinsley Schwarz - sologitaar, piano en zang speelde in de jaren 60 samen met Nick Lowe - basgitaar, sologitaar en zang in diverse bands, waaronder Kippington Lodge in 1967.
De band bestond verder uit: Bob Andrews - keyboards en Billy Rankin - drums en in deze bezetting maakte de band 3 folkrock singles, die helaas voor hen, allemaal flopten.
In 1969 besloten de bandleden het muzikale roer om te gooien en ook te gaan optreden onder de naam Brinsley Schwarz, terwijl ze ook onder de naam Kippington Lodge bleven spelen.
Brinsley Schwarz's manager Dave Robinson, van Famepushers, regelde, dat ze  3 en 4 april 1970 in het voorprogramma stonden van Van Morrison en Quicksilver Messenger Service in The Fillmore East te New York City, waarbij veel Britse journalisten aanwezig waren.
Het optreden verliep niet zo best en de band kreeg een heleboel negatieve kritiek, evenals slechte recensies voor hun debuut LP, die kort na hun terugkeer in Engeland werd uitgebracht en dit incident werd bekend als The Brinsley Schwarz Hype.
Later dat jaar bracht de band hun tweede LP "Despite It All" uit, waarin de muziek meer country gericht was en in 1971 kwam Ian Gomm - sologitaar en zang als vijfde lid bij de band.
In deze formatie werd hun derde album "Silver Pistol" opgenomen, die in februari 1972 verscheen en in antwoord op "The Hype" werd de band anti commercieel en besteedde veel tijd in hun oefenruimte, hoewel ze dat jaar ook toerden met Help Yourself en Ernie Graham (ex Eire Apparent).
Tevens speelde de band in 1971 op het tweede Glastonbury festival, waarbij 1 nummer van hen ("Love Song") op het album "Glastonbury Fayre" verscheen.
Hun solide live optredens resulteerden er in, dat ze een grote schare fans in Londen kregen, waarna rock journalisten de muziek van de band het predicaat "Pub Rock" gaven.
In 1972 traden ze samen met Man en Hawkwind op tijdens "Greasy Truckers Party", waarvan de opnamen als dubbel LP werden uitgebracht en helaas was dit hun enige live album.
Vervolgens verscheen de countryrock LP "Nervous On The Road" in september 1972, die hen een hoop uitstekende recensies opleverde en hoewel het album de hitlijsten echter niet bereikte, leverde het hen wel een Engelse tournee op als voorprogramma van Paul McCartney's band Wings.
Het album "Please Don't Ever Change" uit 1973 werd minder goed ontvangen door de critici en werd weinig verkocht.
Toch was er ook positief nieuws, want de band deed succesvolle optredens in The Old Grey Whistle Test, waarbij de band bestond uit: Lowe - sologitaar en zang, Gomm - basgitaar, Schwarz - piano en Andrews - keyboards en ze maakten opname sessies voor John Peel's BBC Radio 1 show.
Dave Edmunds produceerde hun zesde LP "The New Favourites Of... Brinsley Schwarz", die hen goede recensies opleverde, terwijl de samenwerking met Dave Edmunds hen een tournee op leverde als begeleidingsband van Edmunds en daarvan verschenen er live opnamen op het album "Subtle As A Flying Mallet".
Brinsley Schwarz nam ook een aantal singles op, die onder de bandnaam verschenen, maar ook onder diverse pseudoniemen, zoals: "The Hitters", "The Knees", "Limelight" en "The Brinsleys", maar al deze singles flopten.
De band ging in 1975 uit elkaar en Schwarz en Andrews kwamen in Graham Parker & The Rumour terecht, Rankin speelde in Terraplane en later in Big Jim Sullivan's Tiger, Nick Lowe maakte 4 albums met Dave Edmunds onder de naam Rockpile, hoewel alleen "Seconds of Pleasure" onder de naam Rockpile werd uitgebracht, terwijl "Tracks On Wax 4" en "Repeat When Necessary" als Dave Edmunds solo albums verschenen en "Labour of Lust" als solo album van Nick Lowe.
Lowe en Gomm begonnen beiden solo carrières, met gemiddelde successen, waarbij Lowe's album "Jesus Of Cool" uit 1978, waarop ook Bob Andrews - keyboards en Dave Edmunds - sologitaar meespelen, de 22ste plaats haalde in de Engelse hitlijst en de van het album afkomstige single "I Love The Sound Of Breaking Glass", behaalde plaats 7 in de Engelse hitlijst.
Nick Lowe was ook mede schrijver van Dr. Feelgood's top 10 hit "Milk And Alcohol", die de negende plaats in de Britse hitparade haalde in 1979, terwijl zijn wereld hit "Cruel To Be Kind" uit 1980 mede geschreven was door Ian Gomm en oorspronkelijk opgenomen werd door Brinsley Schwarz voor hun laatste onuitgebrachte album (deze versie staat op de in 2008 verschenen "30th Anniversary Edition" van "Jesus Of Cool".
Ian Gomm  had in 1979 een hit met de single "Hold On", die de 18de plaats in de Amerikaanse "Billboards Hot 100" hitlijst haalde.
De originele versie van "(What's So Funny 'Bout) Peace, Love, And Understanding", dat door Lowe geschreven werd, kwam van het in 1974 verschenen album "The New Favourites Of... Brinsley Schwarz" en werd later een hit voor Elvis Costello en ook verscheen het in een uitvoering van Curtis Stigers in de film soundtrack "The Bodyguard: Original Soundtrack Album".
Verder verschenen de albums van Brisley Schwarz "It's All Over Now" (1988, onder de naam Raime Schwarz en in 1974 in de Rockfield Studios opgenomen), waarvan er maar enkele bestaan, de rest werd vernietigd en "Rarities" uit juli 2000.
Ook werden er diverse compilatie LP's en CD's uitgebracht, zoals: "Original Golden Greats" uit 1974, inclusief 2 live en 2 studio nummers, die op geen enkel  ander album staan, "15 Thoughts Of Brinsley Schwarz" (LP, 1978), "Surrender to the Rhythm" (CD, 1991), "Nervous On The Road/The New Favourites Of... Brinsley Schwarz" (CD, 1995), "Hen's Teeth" (singles) (1998), "What IS So Funny About Peace Love & Understanding?" (BBC recordings) (2001) en "Cruel to Be Kind" (BBC recordings) (2004).
Het Mega Dodo Records label bracht14 oktober 2015 de LP "Live Favourites" uit in een zeer beperkte oplage van 250 stuks geperst op 180 gram zwart vinyl, waarvan de eerste 100, verkrijgbaar via Mega Dodo, een set van: 5 ansichtkaarten, 2 stikkers en een reproductie van een BBC auditie vel bevatten.
De live muziek van het album, opgenomen net nadat ze hun door Dave Edmunds geproduceerd zwanenzang maakten, bestaat uit een set van eigen nummers en covers.
De band nam in het najaar van 1974 samen met Steve Verroca een album op, waarbij het de bedoeling was, dat de band opnieuw in Amerika gelanceerd zou worden, maar helaas liep alles anders, want de banden voor de plaat, die in de Rockfield Studios opgenomen werd, bleven jaren op de planken liggen totdat Ian Gomm de opnames van hun lang vermiste album, die hun commercieële doorbraak zou betekenen, redde en opnieuw mixte.
Het was nog steeds de bedoeling deze uit te brengen, maar de plaat verdween nogmaals.
Ian besloot enkele jaren geleden diverse thuis gemaakte CD-R's van de plaat op zijn website te zetten, maar die werden massaal genegeerd.
25 jaar nadat Ian de opnamens redde en opnieuw mixte, komt het dan toch eindelijk uit.
Het Mega Dodo Records label brengt de plaat, die "It’s All Over Now" heet, op 28 april 2017 uit in een beperkte oplage van 150 stuks op oranje vinyl, 350 stuks op 180 gram zwart vinyl, 50 stuks op cassette en op CD.

Het album, dat 11 nummers bevat, start met "We Can Mess Around" en daarin hoor ik de band een lekker in het gehoor klinkende pop song spelen, die lichte reggae en country invloeden heeft en gevolgd wordt door "Cruel To be Kind", dat later door Nick Lowe uitgebracht werd en hier hoor ik de band een snellere versie van het nummer spelen, die swingt.
Daarna zet de band me "As Lovers Do" voor en hoor ik een prachtige rustige song, waarin schitterende samen zang zit en de muziek me terug voert naar de jaren 50, waarna "I'll Take Good Care Of You" volgt en ik opnieuw zo'n rustige jaren 50 gerelateerde song te horen krijg.
Dan volgt "Hey Baby (They're Playing Our Song)" en ook in dit nummer, dat lichte invloeden van Smokey Robinson & The Miracles heeft, neemt de band me mee terug naar de jaren 50, terwijl "Do The Cod", een fantastisch instrumentaal nummer, de invloed uit de jaren 60 laat horen.
Kant 2 start met "God Bless (Whoever Made You)" en daarin speelt Brinsley Schwarz ook nu weer een mooie jaren 50 song (luister naar dit nummer via de soundcloud link onder de recensie) en deze wordt gevolgd door "Everybody", een geweldige swingende powerpop song, die uit de jaren 70 lijkt te komen, waarbij de muziek een mix is van die van Showaddywaddy, Mud en Hello.
In "Private Number" schotelt de band me weer een rustige fifties pop song voor in de stijl van Smokey Robinson en in "Give Me Back My Love" laat de band me een uitstekende rock song horen, die me in beweging brengt, waarna de titel song "It's All Over Now" volgt en ik een swingende mix van reggae en pop te horen krijg van deze Rolling Stones hit.

"It's All Over Now" van Brinsley Schwarz bevat 11 prima nummers, die liefhebbers van jaren 50 muziek en van deze band zeker op waarde zullen weten te schatten en ik kan hen dan ook aanraden, deze schijf eens te gaan beluisteren.




Review: Medulla - Remnant (R.A.I.G., 2017) (Melodische Progressieve Rock)

Medulla werd in 2012 te Austin, Texas, Amerika, opgericht en bestond in eerste instantie uit: Matthew Kennon - zang, sologitaar, keyboards en saxofoon, Kevin Mullin - sologitaar en basgitaar, Brian Mullin - drums en Fatih Ermete - basgitaar.
In 2014 verhuisde de band naar Berlijn, Duitsland, waar hun debuut album "Remnant" werd opgenomen en geproduceerd en was Faith vervangen door Matthew Bartholomew op basgitaar.
"Remnant" is 29 januari 2017 op CD  en als digitale download verschenen via het R.A.I.G. label en bevat 2 bonus nummers, die in een eerdere periode werden opgenomen.

Het album, waarop 7 nummers staan, start met "Broken Machines" en hierin hoor ik de band in een rustig tempo beginnen en krijg ik een prima progressieve rock song te horen, waarin het tempo wisselend is en de muziek soms rustig en soms heftig is. (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Daarna hoor ik de titel song "Remnant", waarin de muziek opnieuw rustig start en de band me een heerlijke progressieve rock song voorzet, die iets na de helft van het nummer melodischer wordt en daarbij schroeft de band het tempo tevens iets op en dit nummer loopt naadloos over in "The Maw", een schitterende swingende progressieve rock song, die swingt, gesproken tekst bevat en lichtelijk dreigend, maar tevens melodisch en soms bombastisch klinkt.
Dan schotelt de band me "Aria" voor en hoor ik een langzaam aanzwellende melodische progressieve rock song, die halverwege tijdelijk van tempo verandert, maar daarna weer verder gaat in het gemiddelde tempo, waar mee begonnen werd en met "Innervat" laat Medulla me een swingende melodische rock song horen, waarin enkele prima tempowisselingen zitten.
De eerste van de bonus nummers heet "The Auctioneer", waarin de band me een swingende rock song voorschotelt , die lichte jazz invloeden heeft en diverse subtiele tempowisselingen bevat.
Het laatste nummer heet "Nadir" en daarin krijg ik een verrukkelijk stukje progressieve jazz te horen, dat hier en daar vrij experimenteel klinkt en verscheidene tempowisselingen heeft.

"Remnant" van Medulla bevat 7 lekker in het gehoor klinkende nummers, waarvan ik van begin tot einde van genoten heb en ik kan iedere liefhebber van melodische progressieve rock en progressieve jazz, dit album dan ook van harte aanbevelen.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl




Review: Requiem - For A World After (Mental Experience, 2017) (Elektronische Rock)

De uit Noord Amerika afkomstige componist George A. Speckert, woont sinds de jaren 70 in Hannover, Duitsland en werkt daar als muziek leraar.
Hij begon in zijn vrije tijd muziek te schrijven en op te nemen, die geïnspireerd was door de Europese rock en elektronische muziek scene, waarbij bands als Tangerine Dream, Klaus Schulze, Emerson Lake & Palmer en anderen, zijn grootste inspiratie bron waren.
Nadat hij een andere Amerikaanse immigrant ontmoette, die een klein platen label had, begon zijn plan om een album uit te brengen vorm te krijgen.
Een ontmoeting met sologitarist Massimo Grandi, leidde er toe, dat Massimo in diverse nummers van de plaat te beluisteren is, terwijl George de rest van de instrumenten voor zijn rekening nam.
Na 6 maanden werd het album "Requiem" in 1981 in een beperkte oplage van 1000 stuks als privé uitgave uitgebracht via het Davitin label.
Het album is op 11 januari 2017 door het Mental Experience label opnieuw verschenen en is op LP (met digitale download coupon + boekje met foto's en bijschriften), CD (bevat een boekje met foto's en bijschriften) en als digitale download verkrijgbaar.

Op het album "Requiem" staan 6 nummers, waarvan de eerste "Destruction" heet en daarin hoor ik George een duister elektronisch nummer ten gehore brengen, dat een eentonig licht hypnotiserend drum machine ritme bevat, waar tussendoor schitterend gitaarwerk en synthesizer spel te horen is.
Ook het volgende nummer, "Devastation" heeft een terugkerend synthesizer ritme en tussendoor is ruimte voor fantastisch synthesizer spel, waarmee George me in de ban van zijn muziek weet te houden.
Daarna volgt "Realisation", een heerlijk, experimenteel startend, elektronisch nummer met een licht hypnotiserend ritme, waarna ik "Revelation" voorgezet krijg en hierin laat hij me genieten van een uitstekend elektronisch nummer, waarin ook nu weer een licht hypnotiserend ritme zit.
Dan schotelt hij me "Construction" voor en hoor ik een opgewekt nummer, dat prima gitaarwerk bevat plus een aanstekelijk dansbaar ritme, waarbij het moeilijk is om niet in beweging te komen en in het laatste nummer, dat "Creation" heet, krijg ik een verrukkelijk krautrock nummer te horen, dat me in een lichte trance brengt.

"For A World After" van Requiem is een geweldig lekker klinkend album, waar ik van begin tot einde van genoten heb en ik kan deze schijf dan ook aanbevelen aan iedere liefhebber van krautrock en elektronische muziek.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl